Łuk Karakalli

Łuk został zbudowany w latach 211-214 dzięki darowiźnie testamentowej Gajusza Korneliusza Egrilianusa, prefekta XIV legionu, który pochodził z Teb. Kwota przeznaczona na budowę wynosiła 250 000 sesterti.

Później łuk został ponownie użyty jako Północna Brama muru miejskiego w okresie bizantyjskim. Boczne łuki były zamurowane, podobnie jak Północne, dopóki nie zostały ponownie otwarte przez francuskich inżynierów wojskowych w okresie kolonialnym.

W formie jest mniej więcej sześcienny, jest 10,94 m po bokach i na szczycie entablatury. Na pylonach, obok przęseł znajdują się pary kolumn z korynckimi kapitelami, oderwanych od ściany i z pilastrami za nimi, wspartych na podium, z którego rozciągają się ich postumenty. Główna entablatura znajduje się nad parami kolumn i kontynuuje we wnęce nad przęsłami. Nad każdym z przęseł znajdują się medaliony z popiersiami bóstw.

Na strychu z trzech stron znajdują się dedykacje deifikowanego cesarza Septymiusza Sewera, Julii Domny i Karakalli. Na czwartej stronie znajduje się zrekonstruowany Bizantyjski napis, pierwotnie znajdujący się w wypełnieniu sklepień, który odnosi się do włączenia łuku do bizantyjskiego muru miejskiego jako dzieła mistrza Militum Salomona.

W Centrum ze wszystkich stron entablatura podtrzymywała aediculę, w której znajdował się posąg.

Rekonstrukcja samego szczytu łuku jest przedmiotem pewnej debaty wśród uczonych: według Meuniera ośmioboczna Latarnia miałaby stać tam z podstawą ukrytą przez aediculae, podczas gdy według innego byłaby niska kopuła. Według Bacchiellego cztery aediculae połączone balustradami zawierały posągi Deifikowanego Septymiusza Sewera, Deifikowanej Julii Domny, Karakalli i Gety.

Bibliografia: Wikipedia