trzy greckie świątynie w Paestum, zbudowany między 6 i 5 wieku pne, są, wraz z tymi w Atenach i Agrigento, najlepiej zachowanych budynków świątynnych z epoki klasycznej. Od XVIII wieku miejsce to przyciągało podróżników i artystów, takich jak Piranesi i Goethe. Od 1998 roku Paestum znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.Budowa świątyń rozpoczęła się kilkadziesiąt lat po założeniu miasta Peastum, które pierwotnie nazywało się Posejdonią, około 600 roku p.n.e. To koloniści z miasta Sibari (w Kalabrii) osiedlili się na południe od rzeki Sele, w pobliżu Etrusków z Pontecagnano na północy i rdzennych ludów, które zamieszkiwały góry na wschodzie.Świątynie stały w centralnej części miasta, które rozciągało się na ponad 120 hektarach i było otoczone murami, również jednymi z najlepiej zachowanych, jakie znamy. Między świątyniami znajdował się "rynek", czyli centralny plac, na którym odbywały się zgromadzenia obywateli i czczono grób (właściwie pusty) mitycznego założyciela Peastum.Wokół świątyń i rynku rozciągały się dzielnice mieszkalne. Pozostałości domów, łaźni i sklepów, które można dziś zobaczyć na miejscu, w dużej mierze pochodzą z epoki cesarskiej (I-V wiek n.e.), podczas gdy my wciąż ignorujemy wiele aspektów greckiej osady.Najstarsze dowody osadnictwa greckiego zostały znalezione w sanktuariach miejskich, w grobowcach zidentyfikowanych poza murami oraz w sanktuarium Hera Argiva u ujścia rzeki Sele, około 9 km od Paestum.W drugiej połowie V w. p.n.e. miasto zostało podbite przez italskie, niegreckie ludy (zwane przez niektóre źródła Lukanami); zmienił się zarówno język (z greckiego na oskański), jak i kultura materialna oraz obrzędy pogrzebowe. Istnieją jednak elementy ciągłości, jak np. dalsza funkcja świątyń.W 273 r. p.n.e. nastąpiła kolejna wyrazista zmiana: po ekspansji rzymskiej w Paestum zainstalowano kolonię łacińską. Od tej pory Paestum zalicza się do wielu "rzymskich" miast na półwyspie. Około I wieku n.e. pomieszczenia mieszkalne były prawdopodobnie bardzo podobne do tych w Pompejach i Herkulanum, zachowanych pod lapilami Wezuwiusza.
