Губбио-шаҳри қадим, миллатест, ки он восходят ба расцвету умбрийской тамаддуни, ки дар бораи чӣ гувоҳӣ медиҳанд таблички Евгубины (ҳафт то биринҷӣ гардиданд табличек бо письменами дар Умбрийском забони хранящиеся дар ҷомеаи шаҳрвандӣ осорхонаи Палаццо Деи консол). Римляне дод, то ба ӯ ном Iguvium ва баъдтар Eugubium. Разрушенная готами (552), дар як баст, ки омад аввал византийцы (592) ва сипас лангобарды (772), вай боз поднялась дар асри XI, ки таъсис ефта, ҳамчун шакли мустаќил коммуна. Дар асри 12 Губбио зери духовным роҳбарии епископа Убальдо, бузург ҳимоятгари ў Губбио, ғолиби ҷанги зидди Перуджи ва дигар ҳамсоя шаҳрҳо. Ба шарофати худ процветающей саноат (специализирующейся дар майоликовой кулолгарӣ) ӯ ба худ мусоидати великолепия дар асри 14, вақте буд, бунед ефта, бисер едгориҳои ва ӯ бо средневековый облик, ки сохранился ва имрӯз.
