Калисо ва прилегающий convent упоминаются бо 1016 сол, вақте ки часовня, ки истода буданд, дар ин ҷо буд, преобразована ва бахшида Архангелу Михаилу бенедиктинским монахом Боно. Маҷмааи бар ба камальдолезским монахам байни 1105 ва 1111 сол ва оставался дар он ҷо то соли 1782, соли фурў, баъд аз он ки калисо буд преобразована дар Приорию. Кунунии бинои аст, ки дар натиҷаи длинного як қатор дигаргуниҳое, ки бо оғоз дар асри XIII ва продолжались бо преобразованием колокольня, ки произошла дар соли 1676, риад дар сабки дер барокко нимаи асри XVIII ва азнавсозии пас аз заминҷунбӣ соли 1846, то баъдиҷангӣ барқароркунии ба итмом расид, ки дар соли 1963. Намои аз облицовкой аз санги мармар ин се ва тавсиф дар қисми поении аз се порталов: марказии увенчан газетный дӯкони алоҳида, готический, ки обрамляет Мадонна бо Младенцем, ангелами ва настоятель иштирокчии озмун Гург Francesco (нусхаи аслии дар Осорхонаи сан Маттео), ва аз болои, бо се ярусами лоджий. Разборчивые навиштаҷоти дар поени фасада мансуб ба интихобот ректори донишгоҳ, датируемым оғози асри 17. Се дохилӣ нефа дастгирӣ колоннами бо романскими капителями Ва сардори алтарь сохта бар склепом XI-XII аср. Дар ин ҷо метавон дид распятие асри XIII, приписываемое Нино Пизано; дар ҳолатҳои дигар дар ин ҷо нигоҳ дошта шудаанд фрески ва расм датируемые XIII ва XVIII веками. Ду гуногуни археологи раскопок, яке аз пеш ва яке паси калисо, мутаносибан пайдо шудааст кирпичную берун 13-уми асри ва иншоот монастыря охири 12-уми асри чоҳ moderna ва даҳ силосов 5-17-уми асри, ки использовались барои нигаҳдории ғалладона.
