Калисои Сан Филиппо Апостоло дар Сиракузи Италия макони ҷолиби таърихист. Калисо бар пояи синагогаи асримиёнагӣ сохта шудааст, ки аҳамияти таърихии ин ҷойро афзун мекунад. Аммо, он чизе, ки онро воқеан беназир мегардонад, он чизест, ки дар зери сатҳи он пинҳон аст.Дар амиқ дар зери калисо як қабри дафн, шабакаи нақбҳо ва ваннаи маросими яҳудӣ бо номи микве ҷойгир аст. Ин унсурҳои пинҳонӣ ба таърихи бой ва мероси фарҳангии Сиракуз тасаввурот медиҳанд. Гумон меравад, ки қабри дафн дар замони қадим истифода мешуд, дар ҳоле ки нақбҳо дар тӯли садсолаҳо вазифаҳои гуногун доштанд, ба монанди роҳҳои фирор дар замони муноқиша.Мавҷудияти микве, ҳаммоми маросимие, ки барои маросимҳои поксозии яҳудиён истифода мешавад, ҷомеаи таърихии яҳудиёни Сиракузаро таъкид мекунад. Ин гувохи хамзистй ва таъсири фархангхои гуногун дар таърихи шахр аст.Омӯзиши Калисои Сан Филиппо Апостоло ба меҳмонон имкон медиҳад, ки қабатҳои гуногуни таърихро, ки Сиракузро ташаккул додаанд, кашф кунанд. Он имконияти беҳамтоеро пешкаш мекунад, ки худро дар гузашта ғарқ кунед ва робитаи байни анъанаҳои гуногуни динӣ ва фарҳангиро кашф кунед.Боздид аз ин калисо на танҳо имкон медиҳад, ки аз зебоии меъмории он лаззат баред, балки инчунин дар бораи мероси бисёрфарҳангии Сиракуз шинос шавед ва аҳамияти ҳифз ва эҳтироми ҷойҳои таърихии онро қадр кунед.
