Гэта быў 1640 год. У Опедалетто пасвіўся нейкі бедны хлопчык, глуханямы ад нараджэння, які, аднак, быў вельмі разумным, і ён выдатна разумеў насельніцтва з некаторымі сваімі дэвізамі рук і рота. Хлопчык мірна пераносіў сваё няшчасце, нават не марачы аб тым, што калі-небудзь вылячыцца ад сваёй немачы. І вось што сказана. Аднойчы летам хлопчык стаяў на звычайным месцы пашы са сваімі авечкамі, як раптам яму здалося, што да яго набліжаецца яркае святло... Авечкі спалохана адскочылі; але ён не спалохаўся і паглядзеў. І ён убачыў сярод аблокаў маладую даму, захутаную ў белае адзеньне, якое трымала ў левай частцы скалу для прадзеньня, а правай указала яму, каб ён наблізіўся. Глуханямы зняў капялюш і пачціва пакланіўся. Дама добразычліва ўсміхнулася пастуху, паклала руку яму на галаву і сказала: "Дарагі мой хлопчык! Ты быў глуханямым; але цяпер ты павінен чуць і казаць. Ты не чуў, што я сказаў? Гавары!". - Так, васпані, - адказаў ён з радасцю, - я чуў і магу гаварыць. Але хто вы і чаго хочаце?". "Я Мадонна, і я прыйшоў з нябёсаў, каб вылечыць вас. Пакінь авечак тваіх тут; яны пойдуць дадому адны; ты бяжы ў зямлю і скажы людзям, што зьявілася табе Мадонна і ацаліла цябе. Тут вы пабудуеце капліцу ў мой гонар, і вы прымусіце мяне намаляваць камень, які вы бачыце ў маёй руцэ, сімвал хатняй працы". Тым не менш, Мадонна разышлася, пасля таго як блаславіла пастуха. Хлопчык, кінуўшы авечак, пабег уніз па схіле, крычучы: "Мадонна ацаліла мяне! Мадонна ацаліла мяне!". - Здзівіўся селянін."Усе пабеглі глядзець і распытваць ўжо глуханямога пастуха, які чуў і казаў! Заклікалі, вядома, да цуду; і з усёй даліны быў паломнік у Гаспіталета, каб убачыць цуд, і многія таксама адправіліся на месца здарэння).
