Шаҳри юнонӣ Тиндарис аз ҷониби Дионисий Сиракузӣ тақрибан дар соли 396 пеш аз милод таъсис дода шудааст. дар рахи худуди Абакани бостонӣ дар мавқеъи ниҳоят стратегӣ, қаблан макони шаҳраки асри биринҷӣ (Rodì-Tindari-Vallelunga facies); пас аз соли 257 ба Рум тобеъ шуд, он бо лахзахои бухрон як тараххиёти шукуфонро аз сар гузаронида, то он даме, ки соли 836 мелодй аз тарафи арабхо хароб карда шуд.Он аллакай дар асрҳои 18-19 мавриди таҳқиқ ва таҳқиқ қарор гирифт, ки аз давраи баъд аз ҷанг то солҳои 1970-ум таҳти роҳбарии Л. Бернабо Бреа ва М. Кавалье ва бо ҳамкории Н. Ламбоглияи Институти тадкикоти лигурия.ДЕВОРХОДеворхое, ки бахшхои намоёни онхо солхои 1955—56 ба ву-чуд оварда шудаанд (Ф. Баррека, Н. Ламбоглия) низ аз чихати хифзи хуби худ яке аз комплексхои пуртаъсиртарин дар Сицилияи Юнон мебошанд. Онҳоро деворҳои деворӣ убур карда, иншооти азими мудофиавии дарвозаи асосии шаҳрро, ки дар поёни панҷараи нимдоира кушода шуда, бо ду манораи калон муҳофизат карда шудааст, халалдор мекунад.ТЕАТРДар асри юнонӣ, эҳтимол дар асри чорум сохта шудааст. Пеш аз милод ва дар асри император ба таври васеъ тағир дода шудааст, театри Тиндари дар ҳолати сценографӣ ҷойгир шудааст ва толори аудитория ба баҳр нигаронида шудааст. Он дар соли 1938 (Г. Култрера) ва дар байни солҳои 60 ва 66 (Л. Бернабо Бреа) ду маъракаи пурқуввати барқарорсозӣ буд.БАЗИЛИКАМуҷассамае, ки ба таври анъанавӣ бо номи "Гимназия ё Базилика" маъруф аст, воқеан як пропилейи монументалии агораи бузург аст, ки маркази ҳаёти шаҳр буд. Тамоми девори поёноби галереяи бузург, ки пеш аз асри Византия фурӯ рафта буд, вале блокҳояшон дар нишебиаш дар як тартиби муқаррарӣ боқӣ монда буданд, дар соли 1956 аз нав баланд карда шуданд, инчунин пеши пропилей ба сӯи театр, ки камонҳояшон аксар блокхоро ёфтан мумкин буд.ЗАВОДИ ШАХРДар байни солҳои 1949 ва 1956 ҳафриётҳои дар минтақаи шаҳр гузаронидашуда имкон доданд, ки хатҳои бунёдии тарҳро, ки аз кӯчаҳои калони параллелӣ (декумани) иборатанд, бо кунҷҳои рост бо кӯчаҳои хурдтари нишебиҳо (кардинҳо) буриданд.INSULA IVКофтукови ҷазираи IV дар солҳои 1950-1955 аз ҷониби Д. Рестаньо ва М. Кавалье (эътибор - ба Д. Рестаньо оварда шудааст) анҷом дода шудааст. Ҷазира дар нишебии нишеб ҷойгир аст ва аз як қатор биноҳои алоҳида иборат аст. Дар террасаи пасттарин, дар сатҳи декумани поёнӣ, як қатор аз шаш хайма ҷойгир аст. Дар террасаи навбатӣ як хона бо ҳавлии мураббаъ-перистилӣ бо боғи хурди миёна ва систерна ҷойгир аст, ки ба он таблинум кушода шудааст. Ниҳоят, қисми баландтарини ҷазираро як бинои гармидиҳӣ бо фарши зебои мозаикӣ ишғол мекард, ки аз ду террасаи пайдарпай дар нишебии каме ҷойгир шудааст.(Луис Бернабо Бреа)
