«Ҷибути? Ин куҷост?» Вақте ки ман таъиноти навбатии худро эълон кардам, аз ман пурсиданд.Ҷибути, ки дар Шохи Африқо нишастааст, дар иҳотаи Баҳри Сурх ва Халиҷи Адан, ҳанӯз омӯхта нашудааст ва дар брошюраҳои сайёҳӣ хеле кам ҷой дорад. Ин мустамликаи собиқи Фаронса ҳамсояи Эритрея, Эфиопия ва Сомалӣ аст ва дар масофаи кӯтоҳ аз Яман як қаиқ аст. Ман баъд аз як сафари гирдбоди Африқои Ғарбӣ ба Ҷибути сафар кардам. Ин танҳо як нуқтаи истироҳат барои ман буд, зеро ман саёҳатро интизор набудам. Аҷиб аст, ки ҳаёт чӣ гуна кор мекунад, вақте ки мо ҳеҷ чизро интизор нестем, мо як бастаи сюрпризҳоро мегирем.Кули Ассал (дар боло) тухфаи зебоест, ки табиати модар ба Чибути додааст. Рангҳои ин муъҷизаи табиати нотакрор танҳо нафасамро кашиданд. Кӯл дар 150 метр поёнтар аз сатҳи мӯҳр ҷойгир буда, пас аз Баҳри Мурда ва Баҳри Ҷалил сеюмин нуқтаи пасттарин дар рӯи замин аст ва бузургтарин захираи намак дар ҷаҳон аст. Кӯли намаки кратер аз ҳисоби кристаллҳои намак ҳам обҳои сабз ва ҳам кабудро мебарорад. Дар ин ҷо шумо дар об ғарқ намешавед, балки шино мекунед. Ман кӯли Ассалро ором ҳис кардам ва аз зебоии табиии он мафтун шудам.
