باغ های سیب Val di Non

به محض اینکه به آن چشم دوختید، وال دی نون به خاطر باغ های سیبش که تا چشم کار می کند و در ماه سپتامبر پر از سیب های آماده برای چیدن است، به شما برخورد می کند. منظره ای که صرفاً افسانه ای به نظر می رسد.با این حال، یک چشم انداز ساخته شده: این گونه است که Valle di Non امروز خود را نشان می دهد، جایی که باغ های سیب در بخش بزرگی از سطح تا ارتفاع 1000 متری از سطح دریا گسترش یافته است. در نیمه دوم قرن نوزدهم، به دلیل بیماری ها و انگل های مؤثر در کشت انگور و توت، برخی از کشاورزان شروع به کاشت درختان سیب کردند. تنها برای ناحیه کلس، تولید میوه در سال 1882 به 1729 کوئینتال رسید. سه سال بعد تعداد پنج قلاده ها بیش از دو برابر شد: تقریباً 5000 در سال 1885. از این تعداد حدود 3000 سیب، 1500 گلابی، 80 گیلاس، 50 آلو، 40 هلو، 40 به و 10 زردآلو بود.در دهه های اول دهه 1900، روش کشت که هنوز در Anaunia رواج داشت، ترکیب علفزار و باغ بود. زمین زیر درختان میوه زیر کشت علوفه است و درختان بلند از یکدیگر فاصله زیادی دارند. در دهه 1930، 40 درصد از تولید میوه در ترنتینو از Valle di Non و 70 درصد انبوه صادرات نیز از Anaunia بود. اما پس از جنگ جهانی دوم بود که میوه‌کاری به طور قطعی خود را تثبیت کرد. شکوفایی سیب قرار است بین دهه های 60 و 70 قرن بیستم قرار گیرد.توسعه باغ سیب توسط یک سری عوامل از جمله روند بازار، تایید ساختار تعاونی، انتشار و بهبود سیستم های آبیاری، مکانیزاسیون، استفاده از سموم دفع آفات، کمک های فنی تضمین شده به کشاورزان ابتدا توسط Esat (Trentina کشاورزی) کمک می کند. سازمان توسعه) سپس توسط موسسه کشاورزی سان میشل آل آدیجه، سیاست تشویقی مورد نظر استان خودمختار ترنتو.انواع اصلی سیب رشد یافته در ترنتینو عبارتند از: گلدن دلیشز، رد دلیشز، مورگندوفت، ننه اسمیت، ایدارد، گالا (گروه)، گلاستر، الستار، رنتتا کانادا، جوناگلد، استیمن (گروه)، برابرن، فوجی و دیگران. Golden Delicious با بیش از 65٪ در ترکیب واریته ای از سیب ترنتینو شرکت می کند و پس از آن Red Delicious (7٪) و Renetta Canada (3-4٪) قرار دارند. انواعی مانند گالا و فوجی در حال رشد هستند.