در سال 1864، وکیل ناپلی، بارون نیکولا لاکاپرا سابلی، معمار کارلو سورگنته را مأمور ساخت تئاتری در جایی که اکنون Via Via Via Via Vincenzo Bellini نامیده می شود، به عنوان بخشی از به اصطلاح احیای Fosse del Grano، یک طرح بازسازی شهری این منطقه از جمله ملی بود. موزه، پورت آلبا و کنسرواتوار سن پیترو ماژلا، جایی که آکادمی هنرهای زیبا و گالری پرنسیپ دی ناپولی نیز در همان سال ها ساخته شدند. معمار یک تئاتر کوچک با پلان دایرهای، با یک ردیف جعبه و دو راسته با یک ایوان ممتد ساخت که میتوانست 1200 تماشاگر را در خود جای دهد. در 13 نوامبر 1864 با اجرای سیرک گیوم (از خانواده تونتولینی) افتتاح شد و تا سال 1869 عمدتاً میزبان نمایشهای سیرک و سوارکاری و برخی اجراهای اپرا بود.جزئیات نمای خارجیدر سالهای بعد، بارون لاکاپرا سابلی که در این مدت به عنوان معاون پادشاهی در حوزه انتخابیه واستو انتخاب شده بود و حرفه وکالت را رها کرده بود تا به یک امپرساریو تبدیل شود، میخواست تئاتر را گسترش دهد و آن را به طور عمده به اجرای اپرا ترتیب دهد. و از معمار Sorgente خواست تا آن را با الهام از Opera-Comique در پاریس بازسازی کند. بدین ترتیب تئاتری با پلان نعل اسبی، پنج ردیف جعبه و یک ردیف ایوان ممتد، تزئینات جووانی پونتیچلی، پاسکواله دی کریسیتو و وینچنزو پالیوتی، و پرتره روغنی وینچنزو بلینی اثر وینچنزو میلیارو، که بین دو پیکره بالدار قرار گرفته است، متولد شد. مرکز arcoscenico. افتتاحیه در پاییز 1878 با روی صحنه بردن I Puritani توسط خود بلینی برگزار شد که تئاتر به او تقدیم شده بود.فضای داخلی تئاترتئاتر سالها شکوه و عظمت زیادی را تجربه کرد، اما پس از جنگ رو به افول شد. در سال 1962 آخرین نمایش در آنجا اجرا شد، ماسانیلو با نینو تارانتو. سال بعد، تقریباً یک قرن پس از تأسیس، تعطیل شد، یا بهتر است بگوییم به یک سینمای سطح پایین تبدیل شد، با جعبههای زمانی نجیب تبدیل به طاقچههای محقری از روابط عاشقانه پنهانی.در سال 1986 این تئاتر توسط تاتو روسو خریداری شد و او آن را به دفتر مرکزی شرکت خود تبدیل کرد تا آن را به شکوه سابق خود بازگرداند. افتتاحیه جدید در سال 1988 با اجرای اپرای سه پولی توسط برتولت برشت برگزار شد که مجموعه ای از فصل های تئاتر موفق را آغاز کرد.
