جمهوری سن مارینو

افسانه اساس جمهوری را به سنگبری که اصالتاً اهل آربه در دالماتیا به نام مارینو بود، بازمی‌گرداند. او در سال 257 پس از میلاد وارد ریمینی شد. در آنجا کار کرد تا اینکه برای فرار از آزار و اذیت مسیحیان توسط امپراتور دیوکلتیان، مجبور به فرار شد. او به کوه تیتانو پناه برد. شخصیت کاریزماتیک و معجزه گر، در کوه مارینو موفق شد جامعه کوچکی را که به نقطه مرجع آن تبدیل شد، در اطراف خود منعقد کند. مونت تیتانو توسط مالک، دونا فلیسیتا (یا فلیسسیما) به او داده شد تا از او برای شفای پسر بیمارش تشکر کند. آنجا قلمرو بود، جمعیت بود. حس انسجام و استقلال توسط مارینو به جامعه تزریق شد. گفته می شود آخرین سخنان او قبل از مرگ این بود: "Relinquo vos liberos ab utroque homine". سال 301 بعد از میلاد بود. و بذر استقلال پاشیده شده بود. چون خاک حاصلخیز بود، جوانه زد.اولین شهادت استقلال سن مارینوفراتر از افسانه، مسلم است که مونت تیتانو با دامنه هایش از دوران ماقبل تاریخ سکونت داشته است. این را مصنوعات متعددی که در موزه ایالتی نگهداری می شود و در کمپین های مختلف حفاری پیدا شده است، گواهی می دهد.اولین سندی که گواه وجود یک جامعه سازمان یافته در کوه است، Placito Feretrano است، کاغذ پوستی به تاریخ 885 پس از میلاد، که در آرشیو ایالتی در رابطه با موضوع حقوق مالکیت بر برخی وجوه نگهداری می شود. Placitus گواهی می دهد که حقوق مالکیت متعلق به راهب یک صومعه واقع در سن مارینو است.اولین اساسنامه و قوانین سن مارینودر زمان کمون ها، جامعه کوچک مونته تیتانو شروع به طرح کلی شکل حکومت خود کرد. این قلمرو در آن زمان "Terra di San Marino" نامیده شد و بعداً آن را "شهرداری سن مارینو" نامیدند.این نهاد اجتماعی، خودگردانی خود را به آرنگو یا مجمع روسای خانواده‌ها، به ریاست یک رئیس، سپرد.با افزایش جمعیت، یک کاپیتان مدافع در کنار رئیس دانشگاه منصوب شد. مهمترین مؤسسه دولتی ایجاد شده بود. در سال 1243 دو کنسول اول منصوب شدند، کاپیتان و رئیس، که از آن زمان تا به امروز هر شش ماه به نوبت در مقام عالی دولت قرار می گیرند: اینها کاپیتان نایب السلطنه یا روسای دولت هستند.ما تعریف اولین قوانین، اساسنامه، با الهام از اصول دموکراتیک را مدیون آرنگو هستیم. اولین اساسنامه به سال 1253 باز می گردد، اما اولین مجموعه واقعی قوانین ایالت به سال 1295 باز می گردد.خودمختاری سن مارینوموقعیت های خطرناک زیادی وجود داشت که مردم مونته تیتانو در طول قرن ها با تحکیم خودمختاری خود توانستند با آنها روبرو شوند.جمهوری سان مارینو دو بار به صورت نظامی اشغال شد، اما فقط برای چند ماه: در سال 1503 توسط چزاره بورجیا معروف به il Valentino و در سال 1739 توسط کاردینال جولیو آلبرونی. از بورجیا او توانست خود را برای مرگ ظالم آزاد کند. او توانست با نافرمانی مدنی از دست کاردینال آلبرونی فرار کند و از پاپ عالی که حق خوب استقلال سن مارینو را با اراده مردمش به رسمیت شناخته بود، عدالت خواست.ادای احترام ناپلئون بناپارت به سن مارینوناپلئون در سال 1797 به مردم سن مارینو پیشنهاد دوستی، هدایا و گسترش قلمرو تا دریا را داد. مردم سن مارینو از افتخار این کمک‌ها سپاسگزار بودند، اما با خرد غریزی از گسترش سرزمینی "راضی از مرزهای خود" خودداری کردند.قسمت گاریبالدیدر سال 1849 ژنرال جوزپه گاریبالدی، رهبر نظامی انقلابیونی که برای اتحاد ایتالیا می جنگیدند، با حدود 2000 سرباز برای فرار از ارتش اتریش و رم به سن مارینو پناه برد. همه در قلمرو سان مارینو پناه گرفتند. مقامات موفق شدند از ورود نیروهای اتریشی جلوگیری کنند و به گاریبالدی ها فرصت دادند تا بدون خونریزی قلمرو را ترک کنند.آبراهام لینکلن رئیس جمهور آمریکا شهروند افتخاریلینکلن در سال 1861 همدردی و دوستی خود را با سن مارینو با نوشتن از جمله به کاپیتان ریجنت نشان داد: ".. اگرچه سلطه شما کوچک است، با این حال ایالت شما یکی از افتخارآمیزترین ایالت ها در تمام تاریخ است ...".بی طرفی سن مارینو در طول جنگ جهانی دومسن مارینو دارای سنت مهمان نوازی استثنایی در هر زمان است. در واقع، در این سرزمین آزادی، حق پناهندگی و کمک به آزار دیدگان، با هر شرایط، منشأ و ایده ای هرگز سلب نشد. در طول جنگ جهانی دوم، سن مارینو یک ایالت بی‌طرف بود، و با وجود اینکه فقط 15000 نفر جمعیت داشت، از 100000 آواره از سرزمین همسایه ایتالیا که در معرض بمباران بود استقبال کرد و به آنها پناه داد.