در مقابل پوسیلیپو، در مرکز پارک غرق شده گایولا، منطقه حفاظت شده ای با مساحت تقریباً 42 هکتار واقع شده است. این جزیره در مجاورت ساحل واقع شده و تنها 30 متر با ساحل فاصله دارد.این جزیره از دو جزیره کوچکتر تشکیل شده است که توسط یک پل به یکدیگر متصل شده اند. این جزایر در فاصله چند متری از یکدیگر قرار دارند. اندازه آنها تقریباً یکسان است. یکی از آنها همیشه خالی از سکنه بوده است، در حالی که یک خانه در دوم ساخته شده است، در واقع در طول صد سال گذشته مسکونی شده است. این جزیره نام خود را از حفره هایی گرفته است که سواحل پوسیلیپو را مشخص می کند. اصطلاح "کاویولا" به نام گایولا تبدیل شده است.در زمان های قدیم این جزیره به افتخار ونوس اوپلئا، خدای حامی ملوانان، Euplea نامیده می شد. روی آن معبدی قرار داشت که به او اختصاص داده شده بود و قدمت آن به دوران رومیان بازمیگردد. در قاعده جزایر بقایای سازه های دیگر مرتبط با همان تمدن باستانی یافت شد. اکنون ویرانه ها به زیستگاه طبیعی برخی از موجودات دریایی تبدیل شده است. گمان می رود که این جزیره میزبان ویرجیل شاعر بوده است که قدرت های جادویی به او نسبت داده شده است.در آغاز قرن بیستم جزیره گایولا توسط یک گوشه نشین، معروف به "جادوگر" یا "جادوگر" سکونت داشت. خانه ای که اکنون در جزیره قرار دارد، قرار بود نویسنده نورمن داگلاس، نویسنده "سرزمین آژیر" را در خود جای دهد. این جزیره ممکن است به عنوان یک مقصد عالی برای استراحت به نظر برسد، اما افسانهها و سنتهای محلی میخواهند گایولا به دلیل مرگ زودهنگام افرادی که زمانی در آن زندگی میکردند نفرین شود.مجموعه حوادث ناگوار در حدود سال 1920 آغاز شد، زمانی که صاحب جزیره در آن زمان، یکی از هانس براون، به قتل رسید. چندی بعد همسرش بر اثر غرق شدن در دریا جان باخت. مالک بعدی جزیره، اتو گرانبک، در حین حضور در آن بر اثر حمله قلبی درگذشت.صاحبان بعدی به طور ناگهانی مردند یا خودکشی کردند. در میان آنها، ما همچنین اعضای خانواده Agnelli را می یابیم. گفته می شود آخرین مالک پس از ورشکستگی شرکت بیمه اش دستگیر شد. اکنون احتمالاً به دلایل خرافی، این جزیره خالی از سکنه است و دیگر مالکی ندارد.
