ریشه های کلیسا و استخوان سازی به قرن سیزدهم برمی گردد و با تاریخ بیمارستان برولو مرتبط است که اکنون دیگر وجود ندارد. در سال 1642 هر دو ساختمان در اثر فروپاشی برج ناقوس کلیسای مجاور سانتو استفانو به شدت خسارت دیدند. استخوان به سرعت تعمیر شد و کلیسا در سال 1750 به سبک باروک و روکوکو توسط معماران اندره ای بیفی و کارلو جوزپه مرلو بازسازی شد که دومی روی پروژه گلدسته اصلی دومو کار کرد. با توجه به هم ترازی منظم پنجره ها در قسمت بیرونی فاراد بیشتر شبیه یک پالازو باشکوه قرن هجدهم است تا یک کلیسای باروک. فضای داخلی کلیسا دارای یک نقشه هشت ضلعی با دو نمازخانه جانبی و محراب های مرمر باروک است. یک راهرو باریک در سمت راست ورودی دسترسی به استخوان نمازخانه را فراهم می کند. این یک اتاق مربع کوچک است که با یک محراب و یک طاقچه با مجسمه مدونا ادولوراتا (بانوی غم و اندوه ما) زانو زده است.
دیوارها تقریبا به طور کامل با جمجمه و استخوان پوشیده شده, مرتب در سوله و در پرده, ستون ها و درب. اعتقاد بر این است که بقایای متوفی بیمارستان برولو از اجساد گرفته شده از گورستان های منسوخ شده قرن هفدهم است. جمجمه های محصور شده در مواردی که در بالای درب قرار دارد مربوط به زندانیان اعدام شده است.
نمازخانه استخوان یک بار با نقاشی های دیواری توسط سباستیانو ریچی تزیین شد, پیش ساز تیپولو که نقاشی باروک ونیزی را به میلان معرفی کرد. این دو نماینده یک "پیروزی روح در پرواز فرشتگان" و جلال چهار قدیس حامی بودند: سانتا ماریا ورجین, س.امبروجیو, س. سباستیانو و س. برناردینو دا سیه نا.
