مهمترین بخش صومعه و کلیسای کاپوچین ها دخمه زیرین است که علاوه بر این، شهر ساووکا را معروف کرده است. در ابتدای قرن 16 در زیر کلیسا و میدان رو به رو ساخته شد. در داخل 37 مومیایی وجود دارد. اولین مورد به سال 1776 توسط پیترو سالوادور نجیب و آخرین به سال 1876 به نام جوزپه تریشیتا برمی گردد. در مورد صومعه کاپوچین ها در پالرمو، مومیایی ها متعلق به اشراف ساووکا هستند، به عنوان مثال، پاتریسیون های نجیب، وکلا، کشیشان، راهبان، راهب ها، پزشکان، شاعران، قضات و سه فرزند. از آنجایی که مومیاییها، در پایان فرآیند مومیایی کردن، در طاقچهها و تابوتهایی که آنها را در خود جای دادهاند، لباسهای شیک پوشیده بودند، یک روستای کوچک دورهای برای ما ظاهر میشود، تقریباً مانند یک عکس: ساووکای روزگاری روزگاری.از 37 مومیایی، 17 مومیایی در امتداد دیوار دخمه، که در طاقچهها قرار دارد، نمایش داده شدهاند، و بقیه در کوزهها و تابوتها، همچنین در زیرزمین نگهداری میشوند. محرابی نیز وجود دارد که احتمالاً برای جشن تودههای حق رأی است.حدود شصت روز طول کشید تا یک مومیایی "تولید" شود و روند مومیایی کردن تقریباً در تمام سیسیل مشابه بود. این روشی بود به نام خشک کردن طبیعی. ابتدا بدن دو روز با رقیق نمک و سرکه حمام کرد. پس از انتظار برای تخلیه روده ها، به دخمه منتقل شد، جایی که به لطف جریان های هوای معمولی محیط، خشک شدن "طبیعی" اتفاق افتاد. هنگامی که مومیایی به دست آمد، لباس هایش را پوشیدند و به طور رسمی در داخل سرداب به نمایش گذاشتند.این که مومیایی کردن به نوعی مد در قرن نوزدهم سیسیلی تبدیل شده بود، با حضور در خود ساووکا (و در بقیه سیسیل، همانطور که خواهیم دید) دخمهها و مومیاییهای دیگر، مانند کلیسای مادر سانتا ماریا، نشان داده میشود. در سیلو آسونتا، ساخته شده در سال 1130 و امروز یک بنای تاریخی ملی ایتالیا، که در داخل آن اجساد دیگر از سرشناسان شهر نگهداری می شود.در سال 1998، در طول کارهای مرمت کلیسای لقاح معصوم که به ویرانهای تبدیل شده بود (برای استفاده به عنوان مرکز فیلارمونیک شهرداری)، دخمهای باستانی در زیر کف معبد پیدا شد، جایی که رهبران صومعه Friars Minor فرانسیسکن ها و خود ساکنان منطقه San Rocco به خاک سپرده شدند.
