غار دولین

غار دولین در سال 2006 افتتاح شد و دارای یک استالاکتیت بزرگ است که این غارهای اخیر را متمایز می کند.

غار آهکی که به آن Pol an Ionain (یا Poll-an-Ionain) نیز می‌گویند، در نزدیکی شهر Doolin در شهرستان کلر، ایرلند، در انتهای غربی Burren قرار دارد. در غار دولین می توانید محیط های خاطره انگیز و البته استالاکتیت بزرگ فوق الذکر، طولانی ترین استالاکتیت در نیمکره شمالی را کشف کنید. تولد این منظره با مرگ دیگری آغاز شد. در زیر دریا، حدود 360 میلیون سال پیش، حیوانات دریایی، گیاهان، صدف ها و مرجان ها در طول هزاران سال انباشته شدند و بسترهای ضخیم سنگ آهک را تشکیل دادند.

این فشردگی حیات دریایی و تشکیل سنگ آهک ناشی از آن به دلیل حرکت جریان های اقیانوسی به طور نابرابر توزیع شده است. مناطقی از سنگ های شیل که در برابر فرسایش مقاومت کمتری دارند، بین این بسترها تشکیل شده است و توپوگرافی حاصل از بورن با تراس ها و صخره ها مشخص می شود.

تغییر اقلیم پدیده جدیدی نیست و تاریخ جهان ما با چندین دوره تغییرات شدید آب و هوایی مشخص شده است. این دوره ها معمولاً «عصر یخبندان» نامیده می شوند که جدیدترین آنها حدود دو میلیون سال پیش آغاز شده است. از آن زمان، بورن چندین بار توسط یخ پوشیده شده است، آخرین دوره شناخته شده پوشش یخی 12000 سال پیش به پایان رسید. سنگفرش های سنگ آهک، ویژگی متمایز چشم انداز Burren، نتیجه خراش یخ بقایای سطح زمین، سنگ ها و لایه بالایی سنگ است. به این ترتیب، زمانی که یخ ها ذوب شدند، یک سطح سنگی عظیم غیر فرسایش یافته نمایان شد.

اصطلاح "کارست" به دلیل ترکیبی از حلالیت سنگ بالا و زهکشی زیرزمینی به خوبی توسعه یافته از طریق کانال های محلول برای توصیف خاک هایی با اشکال و زهکش های مشخص استفاده می شود. بورن نمونه ای عالی از کارست یخبندان است، جایی که اشکال غیرمعمول کارست به دلیل عصر یخبندان اخیر خاص تر است. بورن نه تنها به خاطر مناظر زیبای سنگ آهکی، بلکه به خاطر گیاهان قابل توجه منطقه و میراث باستانی غنی آن در سطح بین المللی مشهور است. اصطلاح "Burren" مترادف با "karst" است زیرا هر دو اصطلاح از کلمات به معنای "مکان سنگی" می آیند، اما Burren از زبان گالیک و Karst از اسلاوی قدیم آمده است.

یخ و آب منظره کنونی بورن را حجاری کرده اند. سطح معمولی سنگفرش شده بورن قالب‌گیری شده و به شکل ویژگی‌هایی مانند گودال‌ها، فرورفتگی‌ها، نهرها و کانال‌هایی که در مجموع به عنوان "کارن" شناخته می‌شوند، ساخته شده است. نامنظم ها نتیجه رسوب یخبندان هستند. صخره ها و تخته سنگ ها توسط یخ به آرامی به سمت جنوب حرکت کردند و سپس با عقب نشینی یخ ها رسوب کردند. همه این فرآیندها مناظر عجیب اما زیبای امروزی را به وجود آورده است، از سنگفرش های ترک خورده گرفته تا شبکه پیچیده غارها.

در اعماق زیر سطح بورن، دنیای دیگری وجود دارد. او که به کنوانسیون ها یا دغدغه های انسان بی علاقه بود، با خلاقیت لجام گسیخته در مأموریت خود برای تراشیدن جایگاه شکوفا شد. این پادشاهی طبیعت است.

علاوه بر بارانی که مستقیماً روی سنگ آهک می‌بارد، نهرهایی که از سنگ‌های غیرقابل نفوذ دیگر سرچشمه می‌گیرند معمولاً بلافاصله پس از عبور از روی سنگ آهک فرو می‌روند، درست مانند نهری که در ورودی غار دولین فرو می‌رود. پس از عبور از غارها، آب از چشمه‌ها خارج می‌شود، اگرچه این چشمه‌ها را می‌توان در ساحل یا حتی زیر دریا پیدا کرد.

کشف غار دولین غار دولین، محل استالاکتیت غول پیکر در شعر او The Forge. سیموس هینی نوشت: "همه چیزی که می دانم دری در تاریکی است" و این سرنوشت غارشناسان و غارشناسان در سراسر جهان است.

در سال 1952، گروهی از کاوشگران وارد شهر کوچک لیسدونوارنا در شمال کانتی کلر شدند که در 5.4 کیلومتری ورودی فعلی غار دولین قرار دارد. این مردان مطمئن نبودند که چه چیزی می توانند پیدا کنند، اما از دورنمای سفر به زیر دنیای اموات غیرقانونی بورن هیجان زده بودند.

این ماجراجویان بی باک که به دلیل ورودشان در تعطیلات آخر هفته پنطیکاست یا ژوئن، «اکسپدیشن ویتسونتاید» نامیده می‌شوند، نمی‌دانستند که اعضای تیمشان به غار دولین برخورد خواهند کرد.

این گروه 12 نفره که بیشتر آنها دانشجو بودند، بخشی از یک اکسپدیشن اعزامی توسط کلوپ پوتولینگ کریون هیل از یورکشایر دیلز در بریتانیای کبیر بود. 9 نفر از 12 نفر در هتل ایرلندی اسلحه در لیزدونوارانا اقامت کردند و سه نفر در تپه ای نزدیک اردو زدند. دو مردی که در روز یکشنبه پنطیکاست اردو زده بودند، برایان وارلی و جی.ام. دیکنسون، از گروه جدا شد و تصمیم گرفت در نزدیکی صخره ای که روز قبل دیده بودند، کاوش کند. هنگامی که از میان سنگفرش های آهکی عبور می کردند، متوجه جریان کوچکی شدند که به نظر می رسید در زیر صخره بزرگ ناپدید می شود. آنها به دنبال آب، تعدادی تخته سنگ را بازیابی کردند و به یک گذرگاه باریک راه یافتند و سپس حدود 500 متر خزیدند و در نهایت به اتاق اصلی غار رسیدند. این خزیدن توسط غارشناسان دیگری که از غار بازدید کرده اند به عنوان یک خزنده بدبخت و زانو ویران کننده توصیف شده است. مردان با رسیدن به اتاق اصلی غار آنچه را که دیده بودند شرح دادند:

"با بالا رفتن از صخره ها، خود را در اتاقی بزرگ، با عرض، طول و ارتفاع چشمگیر، بی زبان دیدیم. همانطور که لامپ های ما دور این سالن بزرگ می چرخیدند، یک استالاکتیت غول پیکر را دیدیم که مطمئناً بیش از 30 فوت طول داشت، تنها شکل اتاق و با افتخار. درست در مرکز قرار گرفته است. واقعاً با شکوه است و مانند شمشیر داموکلس واقعی است. در حالی که چراغ‌های جلوی ما به اندازه کافی این سازند عظیم را روشن نمی‌کند، ما - باور کنید یا نه - به سمت پشت اتاق حرکت کردیم، بدون اینکه جرأت صحبت کردن داشته باشیم تا مانع شویم. ارتعاش اولین صداهایی که از ابتدا در این اتاق شنیده شده است از شکستن آن.

پس از خروج از سایت، این مردان تصمیم گرفتند به سایر اعضای گروه وانمود کنند که چیزی به عنوان شوخی پیدا نکرده اند، اما نتوانستند هیجان خود را مهار کنند. در عوض، وقتی آنها را ملاقات کردند، در حالی که کشف خود را بازگو می کنند، مشت هایشان را تکان می دادند.