قلعه آراگون بایا - باکولی

قلعه آراگون در پایان قرن پانزدهم توسط آلفونسوی آراگون برای دفاع از خلیج پوتزوولی در برابر تهاجمات مورها، به عنوان بخشی از یک برنامه ساختمانی گسترده از سیستم‌های استحکاماتی که در سرتاسر جنوب ایتالیا انجام شد، با هدف ایجاد یک ساختمان معتبر ساخته شد. دفاع در برابر تهاجمات مکرر ساراسین ها، و در برابر تضاد سرسخت بارون های محلی، که اغلب برای سرنگونی قلمرو سلطنتی متحد می شدند. برنامه توسعه گسترده سیستم دفاعی به عنوان یک سری مفصل از استحکامات مرتبط ارگانیک در نظر گرفته شد. بنابراین سنگرها عمدتاً در امتداد ساحل (در گاتا، موندراگون، ایسکیا، بایا و پوزوولی) ساخته شدند تا مانع فرود ناوگان دشمن شوند. در واقع، مورخ ریکاردو فیلانگیری گزارش می‌دهد که حاکم، با بهره‌گیری از توصیه‌های معمار فرانچسکو دی جورجیو مارتینی، برای دفاع از ورودی بزرگی که از Miseno به Nisida می‌رود، استحکاماتی در بایا برپا کرد. امروزه هیچ اثری از معماری اصلی قلعه وجود ندارد، زیرا در دوران آراگونی ساخته شد و سپس در دهه‌های بعدی نایب سلطنتی اسپانیا به دنبال نوآوری‌هایی که در تکنیک‌های نظامی معرفی شد، به شدت تغییر کرد. تکمیل کار استحکام بخشی بر روی ساختمان که توسط آراگونی ها قطع شد، بعداً توسط نایب السلطنه پدرو آلوارز د تولدو انجام شد، زمانی که قلعه در سال 1538 توسط فوران مونت نووو آسیب دید، رویدادی که نیاز به بازسازی های گسترده داشت. آنها با کسانی که توسط دون پدرو تحت تعقیب بودند ترکیب شدند، منجر به از دست دادن قطعی ظاهر معماری اولیه ساختمان شدند. با این حال، این در یک چوب‌تراشی 1539 نشان داده شده است، که در آن می‌توانیم یک انبار تاج‌دار بسیار مرتفع با پلانی چهار گوش را ببینیم که توسط دیوار پرده‌ای احاطه شده است که به نوبه خود توسط برج‌های گوشه‌ای که به همین ترتیب تاج‌دار شده‌اند، با پایه‌های خراشیده و پلان مربعی تقویت شده است. ارگانیسم ساختمان جدید به طور قابل توجهی به سمت جنوب بزرگ شد و با دیوارهای قدرتمند ساخته شد که مستقیماً بر روی کرانه سنگی توفانی قرار گرفته بود که به آن ظاهری داد که هنوز هم دارد. پلان فعلی قلعه کشیده است و به موازات شیب شرقی دماغه توسعه یافته است. در شمال غربی، در یک موقعیت پیشرفته، برج دیده بانی به نام Torre Tenaglia قرار دارد که به دلیل شکل سنگری است که در پایه آن قرار گرفته است. در زوایای مقابل، به سمت جنوب، دو سنگر دیگر وجود دارد که یکی از آنها در جنوب شرقی، امکان کنترل دسترسی به دریا را فراهم می کرد، در حالی که یکی در جنوب غربی، دفاع از ورودی را تضمین می کرد. زمین، که از طریق یک پلکان پیچ در پیچ منتهی به اولین پل متحرک انجام شد. در غرب، محافظت نیز توسط اسلحه هایی که در امتداد محیط کرنل قرار داشتند و توسط یک دیوار دوگانه با باروها تضمین می شد. هسته اصلی مسکونی قلعه (نر یا دونژون) در بالاترین قسمت دماغه، نزدیک برج Tenaglia قرار داشت و مسیری که به آن منتهی می شد توسط سه پل متحرک دیگر محافظت می شد. در سال 1575، Benvenuto Tortorelli با شناسایی یک نقطه ضعف در دفاع از قلعه، ساخت دیواری در سمت دریا را پیشنهاد کرد. حدود یک قرن بعد، در سال 1670، مهندس دربار سلطنتی، فرانچسکو آنتونیو پیکیاتی، به کارهای تعمیر و نگهداری فوری، از جمله بازسازی جان پناه سنگر بانوان و دیوار حائل بالا، به نام استاندارد اشاره کرد. بنابراین در قرن هجدهم قلعه تحت تأثیر حوادث متعددی قرار گرفت که به آسیب آن کمک کرد: به مدت سی سال توسط نیروهای اتریشی اشغال شد. سپس در طول دوره کوتاه جمهوری ناپل و اشغال کوتاه بعدی توسط نیروهای فرانسوی جوزپه بناپارت، تحت محاصره های جدیدی قرار گرفت. پس از تسخیر مجدد بوربن ها، قلعه در دریا تقویت شد و محله های جدیدی برای سربازان ساخته شد. در سال 1887 پادگان نظامی قلعه سرانجام کار استحکامات خود را که برای دفاع از سواحل فلگرن قرار گرفته بود، متوقف کرد، به طوری که از آن دوره مرحله کاهش آهسته آغاز شد، با انتقال مستمر اموال از یک اداره به اداره دیگر. در طول جنگ جهانی اول از قلعه به عنوان زندانی جنگی استفاده می شد، بنابراین دیوارهای بلندی در تراس برج Tenaglia برای ایجاد یک محوطه ساخته شد. در سال 1926 کمیساریای عالی استان و شهرداری ناپل از اموال دولتی دریافت کردند که این قلعه به عنوان مقر مؤسسه بزرگی برای یتیمان جنگی مورد استفاده قرار گیرد، به طوری که در مدت سه سال کارهای قابل توجهی انجام شد که به طور اساسی دگرگون شد. این بنا باعث تغییر و گاه محو آثار بناهای ساخته شده در قرون گذشته شده است. در سال 1975 این قلعه نیز فعالیت خود را به عنوان یک یتیم خانه متوقف کرد و پس از آن ملک به ایالت بازگردانده شد، که در سال 1984 ترتیبی داد که آن را به نظارت باستان شناسی آن زمان استان های ناپل و کازرتا واگذار کند، که مقصد آن را به عنوان موزه باستان شناسی اختصاص داده شده پیشنهاد کرده بود. به منطقه فلگریان. سرانجام، از سال 1993، این مکان به محل موزه باستان شناسی Campi Flegrei تبدیل شد که شامل شش بخش توپوگرافی به ترتیب به Cuma، Puteoli، Rione Terra، Liternum، Baia و Misenum اختصاص یافته است که به پنجاه و شش اتاق موزه تقسیم شده است.