قلعه آرچی

قلعه آرچی شامل سه قرن تمدن لمبارد (از قرن هشتم تا یازدهم) است. این قلعه توسط آرچی دوم، شاهزاده لومبارد که پایتخت دوک نشین را از بنونتو به سالرنو منتقل کرد، ساخته شد، قلعه ای که در ارتفاع 300 متری از سطح دریا در بالای کوه بونادیس قرار دارد، به عنوان نقطه اتکای آن قرار داشت.آرچیس، دیوارهای باستانی را بر روی استحکامات از پیش موجود برافراشت و اصلاح کرد و قلعه‌ای بنا کرد «طبیعت و هنر تسخیرناپذیر، نه اینکه قلعه‌ای در ایتالیا مجهزتر از آن باشد». نتایج بررسی‌های باستان‌شناسی در محیط توریس مایور نشان می‌دهد که قدیمی‌ترین مرحله ساخت‌وساز به دوره گوت-بیزانس باز می‌گردد.حتی قبل از آن، هنوز یک حضور عمومی در تپه سالرنو وجود داشته است، که قدمت آن به دوران روم برمی‌گردد و با یافته‌های باستان‌شناسی مختلف گواهی می‌دهد. سایر قطعات سفال نشان دهنده استفاده از سازه های معماری در قرن هفتم است. در آرچی دوم، نیازی به تقویت قلعه نبود، که فقط در یک سیستم دفاعی شهری پیچیده تر وارد شده بود.در شمال غربی برج دیده‌بانی به نام "باستیل" قرار دارد تا اعتبار سیستم دفاعی را برجسته کند.در برجسته‌ترین قسمت آن مجموعه‌ای از برج‌ها وجود دارد که در اطراف بدنه مرکزی چیده شده‌اند و با دیوارها و پل‌های متحرک به هم متصل شده‌اند. در دوره‌های بعد، توسعه‌هایی برای افزایش کارایی و عملکرد خدمات اضافه شد.روند این استحکامات همچنین می‌تواند به تعداد کمی از مدافعان اجازه دهد تا در هنگام عقب‌نشینی به سمت قله کبوتر‌چال، در صورت نفوذ دشمنان به داخل محوطه شهری، موقعیت غالب را به دست گیرند.این نمونه ای از مکانیسم دفاعی بیزانس میانه است که معمولاً برای شهرهای واقع در پای تپه به کار می رود. در سال 1077 "کاستلو دی آرچی" از گیسولفو دوم، آخرین شاهزاده لومبارد سالرنو گرفته شد تا به یک دژ نورمان تبدیل شود، که برای نفوذ شوالیه های نوردیک به سرزمین های جنوبی مفید بود.بنیامینو دا توتلا (یهودی ناواری بنجامین بار یونا)، در سفر ماسائوت یا کتاب سفرها، به یاد می‌آورد که چگونه در قرن دوازدهم سالرنو «در قسمتی که رو به زمین بود با دیوارهایی احاطه شده بود، در حالی که قسمت دیگر در کرانه‌ها قرار داشت. از دریا؛ در بالای تپه یک قلعه مجهز قرار دارد.»پس از آن، "Castello di Arechi" به عنصر مهمی در صفحه شطرنج دفاعی آراگون تبدیل شد، تا پس از آن با تغییر تکنیک های جنگ، به تدریج اهمیت خود را از دست داد. در قرن نوزدهم تقریباً به طور کامل متروک شد.