قلعه لیماتولا، که مشرف به دهکده قرون وسطایی باستانی است، از دره ای که رودخانه ولتورنو از آن عبور می کند، بین توده تابورنو، کوه ماگیوره و کوه های تیفاتینی محافظت می کند. شاید بر روی سازه های دفاعی از قبل موجود، ابتدا سامنیت و سپس لونگبارد ساخته شده باشد، اما مستندات مربوط به قرن دوازدهم، با دیوارهای عظیم با پلانی چند ضلعی مشخص می شود.با این حال، به عنوان یک ساختار دفاعی طراحی شده است، اما اساساً عملکردهای مسکونی را انجام می دهد.مداخلات ترویج شده توسط چارلز یکم از آنژو به سال 1277 بازمیگردد، تا در اتاقهای طاقدار به هم پیوسته به قدیمیترین بخش سازه مربوط به نگهدارنده مستطیلی شناخته شود.کنتهای دلا راتا، اربابان فئودال لیماتولا از سال 1420، مسئول مداخلات در دیوارهای بیرونی و بازسازی و گسترش در برخی اتاقهای روی پلهها و روی لژیا، به سبک آشکار رنسانس هستند.فرانچسکو گامباکورتا و کاترینا دلا راتا، در دهه دوم قرن شانزدهم، همچنین مداخلاتی را در سازههای دفاعی و کلیسای پالاتین سن نیکولا انجام دادند که با این حال پورتال اصلی رمانسک را حفظ کرده است.مداخلات قرن هفدهم و هجدهم به دلیل گامباکورتاس ها، ماستلونی ها و لوتیری d'Aquinos که به عنوان اربابان فئودال در لیماتولا دنبال یکدیگر می آمدند قابل توجه است: تزئینات کلیسای کوچک، نقاشی های دیواری قرن هفدهم در مهمانخانه با صحنه هایی برگرفته از Gerusalemme Liberata و قرن هجدهم در طبقه اصلی با معماریهای توهمگرا، مناظر، مارپیچها، گروتسکها. در سال 1806 قلعه توسط Canellis خریداری شد و به تدریج در حال فروپاشی کامل قرار گرفت.در حال حاضر متعلق به خانواده Sgueglia است که بازسازی آن را فراهم کرده اند و آن را برای اقامت و فعالیت های فرهنگی کاربردی کرده اند.
