ماندوریا، شهری با اصالت مساپی، پس از شکوه دوره هلنیستی که یافته های متعددی از آن در کاوش های مختلف باستان شناسی از دهه 60 قرن گذشته یافت شده است، در 266 قبل از میلاد توسط رومیان فتح شد. متعاقباً این شهر توسط ساکنانش رها شد، اما توسط روجیرو نورمنی دوباره به زندگی جدیدی احیا شد و در قرن هجدهم نام باستانی و باشکوه ماندوریا را از سر گرفت.پژوهشگران متعددی به ریشهشناسی نام ماندوریا، شهری با منشأ مساپیایی علاقهمند بودهاند که در قلمرو آن هیچ مدرکی از سکونتگاههای قبلی مربوط به دوره نوسنگی وجود ندارد. محقق جوزپه پاچلی در پایان نامه خود "از شهر باستانی ماندوریا" ریشه شناسی های مختلفی را گزارش می دهد که همه آنها را می توان به معنای "مزرعه"، "محلی برای پرورش اسب" جستجو کرد. به گفته F. Ribezzo، Mandurium یا Mandorium نام خود را از یک یا گروهی از این مزارع گرفته است. حتی محقق ماندور، G. Stano، از این ریشه شناسی منحرف نمی شود، زیرا در اصطلاح یونانی-ایتالیکی "mandra"، به ترتیب به معنی اصطبل، گله یا گله اسب، منشاء نام را می بیند.بقایای قابل توجه آثار استحکاماتی از شهر باستانی باقی مانده است. کاوشهای اخیر بخشهای جدیدی را آزاد کرده است و مشکل زمانشناسی آنها را نیز روشن کرده است.سه دیوار را می توان به راحتی تشخیص داد که متعلق به سه فاز مختلف است. درونیترین آن (به طول حدود 2 کیلومتر) از بلوکهای نامنظم بزرگی تشکیل شده است که در هر انتها قرار گرفتهاند و قبل از آن یک خندق وجود دارد. متعاقباً، دیوار دوم، که از بلوکهای بسیار منظمتری تشکیل شده بود، که بهطور متناوب در سر و لبه چیده شدهاند، دیوار اول را تقویت کرد که تا حدی خندق را اشغال میکند. احتمالاً این دیوار دوم به جنگ علیه تارانتو و آرکیداموس اشاره دارد. در نهایت، آخرین دایره، چشمگیرترین (ضخامت ۵ متر، ارتفاع ۶ یا ۷) بیش از ۳ کیلومتر طول دارد. قبل از آن نیز یک خندق وجود دارد. این آخرین مرحله از استحکامات به نظر می رسد به دوره جنگ هانیبال نسبت داده شود. در واقع، دیوار بر روی برخی مقبره ها نصب شده است که آثار قبر آنها (از جمله سفال های Gnathia baccellata) را می توان به قرن سوم مربوط کرد. پیشرفتهبیرون دیوارها، در کنارههای راههایی که دروازهها را رها میکنند (5 تنها در ناحیه شرقی)، گروههای متعددی از مقبرههای کندهشده در صخره ظاهر شدهاند. متأسفانه بیشتر آنها قبلاً غارت شده بودند. با این حال، برخی از کیت ها را می توان بازیابی کرد، که عمدتاً از گلدان های مربوط به قرن چهارم و دوم تشکیل شده است. به. ج.همچنین شایان ذکر است به اصطلاح "Fonte Pliniano"، که احتمالاً با آنچه که توسط پلینی ذکر شده قابل شناسایی است (Nat. hist., lI, 226)، واقع در غاری وسیع، مسلماً طبیعی، اما به دست انسان بزرگ شده است.
