موزه مردم شناسی جنایی لومبروسو

که در 2009, صد سال پس از مرگ سزار لومبروسو, بنیانگذار انسان شناسی جنایی, او بخواهند صفحاتی دوباره مرتب "خود" موزه, منحصر به فرد در جهان. این مجموعه شامل مقدمات تشریحی, نقاشی, عکس, بدن از جرم و جنایت, نوشته ها و تولیدات صنعتگری و هنری, همچنین از ارزش, ساخته شده توسط زندانیان در پناهندگی و زندانیان. هدف این نمایشگاه جدید این است که ابزارهای مفهومی را در اختیار بازدید کننده قرار دهد تا بفهمد چگونه و چرا این شخصیت بحث برانگیز نظریه اتاویسم جنایی را فرموله کرده و خطاهای روش علمی چه بوده است که وی را به سمت یافتن علمی سوق داده است که بعدا نادرست به نظر می رسد نظریه های او در مفهوم جنایتکار از بدو تولد بر اساس شد, با توجه به که منشا رفتار مجرمانه ذاتی در ویژگی های تشریحی از جنایتکار بود, یک فرد از لحاظ جسمی متفاوت از انسان عادی به عنوان وقف با ناهنجاری ها و اتویسم, که رفتار انحرافی اجتماعی خود را تعیین. بر این اساس, به گفته وی, تمایل به جرم و جنایت یک پاتولوژی ارثی بود, و تنها رویکرد مفید نسبت به جنایتکار یک بالینی-درمانی بود. تنها در بخش پایانی زندگی خود لومبروسو عوامل محیطی و تربیتی و اجتماعی را به عنوان رقابت با عوامل فیزیکی در تعیین رفتار مجرمانه در نظر گرفت.

اگر چه لومبروسو با داشتن یک رویکرد سیستماتیک برای اولین بار به مطالعه جرم اعتبار, به طوری که برخی از تحقیقات خود را با زیگموند فروید و کارل گوستاوونگ الهام گرفته شده بود

در پایان یک حرفه علمی و حرفه ای بحث برانگیز, لومبروسو نیز منحل شد, که در 1882, از انجمن مردم شناسی ایتالیایی و مردم شناسی.

Moderna علم نشان داده است که هر دو محیط و ژن ها تاثیر ظاهر فیزیکی اما دومی تاثیر نمی گذارد و رفتار و تعیین درجه اول توسط شناختی تجارب فردی است. بنابراین در حال حاضر دکترین لومبروسی شبه علمی محسوب می شود. موزه روانپزشکی و مردم شناسی جنایی در سال 1898 رسما افتتاح شد و از مجموعه خصوصی جمع شده توسط سزار لومبروسو در طول زندگی وی شروع شد. همانطور که خود لومبروسو می نویسد: "اولین هسته مجموعه در ارتش شروع شده بود, جایی که, و همچنین اندازه گیری هزاران سرباز از نظر جمجمه شناسی, من جمجمه ها و مغز مردگان را با دقت حفظ کرده بودم; این مجموعه به تدریج در حال رشد بود, با سلب کردن مقبره های قدیمی ساردینی, والتلینا, لوچسی, مقبره های پیمونتی, ساخته شده توسط من و دوستانم از تورین و پاویا. روزی نگذشت که در پاویا ابتدا در پسارو و سپس در تورین سعی نکردم مجموعه را با جمجمه های دیوانه و جنایتکارانی که در پناهگاه ها و زندان ها جان خود را از دست دادند افزایش دهم"