پناهگاه مدونا دلا کرونا

اسناد قرون وسطی نشان می دهد که در حدود سال 1000 در منطقه بالدو، گوشه نشینان مرتبط با صومعه سن زنو در ورونا وجود داشته و حداقل از نیمه دوم قرن 1200 یک صومعه و یک کلیسای کوچک اختصاص داده شده به S. Maria di Montebaldo وجود داشته است. از طریق مسیری باریک و خطرناک در صخره قابل دسترسی است. یک سنت پرهیزگار، تولد پناهگاه مدونا دلا کورونا را در سال 1522 نشان می دهد، سالی که مجسمه مورد احترام در اینجا به طور معجزه آسایی با مداخله فرشتگان از جزیره رودس که توسط ارتش مسلمان سلیمان دوم مورد تهاجم قرار گرفته بود، منتقل می شد. وجود یک نقاشی قرن چهاردهمی از یک مدونا همراه با کودک که اولین تصویر مورد احترام در کلیسای کوچک اصلی بود که نام خود را از آن گرفته است، در فرورفتگی های پناهگاه فعلی رد می کند. بین سال‌های 1434 و 1437، اس. ماریا دی مونتهبالدو به مالکیت شوالیه‌های سن جووانی یا مقبره مقدس که از سال 1362 در ورونا حضور داشتند به عنوان فرمانده سان ویتال و سپولکرو، که مالکیت پناهگاه را تا زمانی که این پناهگاه حفظ شد، در آمد. دوران ناپلئون در سال 1806 منحل شد. به نظر می رسد که قدمت گروه سنگی پیتا که بعدها به عنوان Madonna della Corona مورد احترام قرار گرفت به این دوره بازمی گردد. این مجسمه با ارتفاع 70 سانتی‌متر، عرض 56 و عمق 25 سانتی‌متر از سنگ‌های محلی نقاشی شده است. این مجسمه بر روی پایه ای قرار دارد که روی آن نوشته شده است "HOC OPUS FEClT FIERI LODOVICUS D CASTROBARCO D 1432؟" که به طور سنتی به عنوان مدرکی در نظر گرفته می شود که مجسمه در سال 1432 توسط Lodovico Castelbarco که از یک خانواده اشرافی از Rover بود سفارش داده شده و به تاج اهدا شده است. در چهار قرن مدیریت، Commenda به طور اساسی مدونا دلا کورونا را تغییر داد و به لطف ترتیب پل چوبی برای دسترسی به دره (1458) و ساخت یک کلیسای جدید در بالای دره، آن را به یک پناهگاه بزرگ و قابل دسترس تبدیل کرد. موجود، تقریباً 18 متر در 7 (1490-1521). در قرن شانزدهم دو پله دسترسی که هنوز قابل مشاهده است ساخته شد: پلکان وسیعتر با 556 پله که از چشمه اسپیازی که بعداً «سرچشمه استقلال» نامیده شد به پل آهکی فرود آمد و پلکان باریکتر. با 234 پله، در امتداد مسیر بسیار باریک اصلی که از پل به کلیسا منتهی می شد، در صخره حک شده است.کلیسای جدیددر سال 1625، ساخت یک کلیسای جدید و بزرگتر در 4 متر بالاتر از کلیسای قبلی آغاز شد که در زیر مجموعه ایالت جدید گنجانده شده بود. کارها برای چند دهه به طول انجامید، در سال 1664 به سقف رسید و در سال 1685 به طور قطعی به پایان رسید.در این میان، راه‌های دسترسی به لطف کمک Commendatore Tancredi بازسازی شد و یک آسایشگاه در حفره‌ای در کوه برای نیازهای اسکان زائران به‌طور فزاینده‌ای ساخته شد. طرح کلی کل محوطه پناهگاه در دو فهرست گرانبها به تاریخ 1724 و 1744 ثبت شده است و در یک حکاکی زیبا که در سال 1750 توسط جیووانی آنتونیو اوربانی به نمایندگی از رئیس دون جیانکارلو بالبی ساخته شده است کاملاً قابل مشاهده است.در پایان قرن نوزدهم، در پروژه های معمار. جوزپه ماگنوتی از ورونا و مهندس. امیلیو پائور از ترنتو، کلیسا بزرگ شد و با نمای جدیدی به سبک گوتیک مجهز شد که با سنگ مرمر تزئین شده بود. پایان کار در 17 سپتامبر 1899 با مراسم تاجگذاری مجسمه بانوی غم ها به رسمیت شناخته شد.در سال های بعد نما و کلیسا توسط مجسمه ساز اوگو زانونی تزئین شد، در سال 1921-1922 برج ناقوس با گلدسته سر به فلک کشیده بازسازی شد و در سال 1922 به مناسبت چهارمین سالگرد ظهور مجسمه ما. بانوی غم ها، جاده بهبود یافت و بر اساس طرحی از مهندس. فدریچی، گالری دسترسی به پناهگاه، بنابراین سفر را برای زائران تسهیل می کند.پس از جنگ جهانی دوم، از سال 1946 تا 1949، رئیس دان ساندرینی معمار را مجبور به انجام پروژه ای کرد. Banterle، گسترش کلیسا در بخش پیشبیتری.کلیسای فعلیدر سال 1974 معمار گویدو تیساتو وظیفه طراحی پروژه ای برای مداخله جهانی را بر عهده گرفت که تخریب کلیسای موجود، حفاظت از معتبرترین و قابل توجه ترین قسمت ها و ساخت یک سازه بزرگتر را در نظر می گرفت. تخریب و بازسازی حرم از سال 1975 تا 1978 انجام شد و در 4 ژوئن 1978 اسقف جوزپه کارارو توانست با وقف پناهگاه جدید و محراب جدید ادامه دهد. در سال 1982 عنوان "باسیلیکای کوچک" به حرم داده شد. در 17 آوریل 1988 پاپ ژان پل دوم از بانوی تاج دیدار و دعا کرد.مجسمه های اوگو زانونیآثار مجسمه‌سازی متعددی در پناهگاه وجود دارد که بخش بزرگی از آن‌ها از سنگ مرمر سفید کارارا ساخته شده توسط مجسمه‌ساز ورونی، اوگو زانونی است.در سال 1900 مجسمه هایی به نمایندگی از: San Giovanni Evangelista و Santa Maria Maddalena که در طاقچه های بیرون زده روی نما قابل مشاهده بودند و Adolorata ایستاده که اکنون در کلیسای اعترافات قرار دارد. بین سال‌های 1912 و 1913 مجسمه سنت جوزف و مجسمه‌های دو قدیس حامی شوالیه‌های مالت، سنت توسکانی و سنت جان باپتیست، 14 تابلوی Via Crucis، بر روی ستون‌های شبستان مرکزی پناهگاه و صفحات گچی هفت غم مدونا، اکنون در کلیسای کوچکپرستش؛ قدمت Ecce Homo و دو فرشته دعاکننده در کلیسای اعترافات به سال 1916 بازمی‌گردد. سرانجام در سال 1919، اندکی قبل از مرگ او، تسکین عالی ملاقات مسیح با مادرش.آثار رافائل بوننتهریخته گری برنز توسط معمار ورونی رافائل بوننته را می توان هم در پناهگاه و هم در امتداد جاده دسترسی تحسین کرد. به‌ویژه «صحنه‌نگاری» روی دیوار صخره‌ای اپسید، اطراف مجسمه پیتا، که توسط تاجی از خار و پنج گروه فرشته احاطه شده است، بدیع است.برای برجسته کردن:- قسمت جلوی محراب با سه صفحه برنزی که عیسی مسیح، مصلوب شدن و پنطیکاست را به تصویر می کشد، که توسط چهار ستون اختصاص داده شده به انجیلیان از هم جدا شده است. در طرفین دو پانل اختصاص داده شده به کلیسای Veronese، در حالی که قسمت پشتی به سه پس‌زمینه تقسیم شده است که شامل دو فراخوان ماریان در طرفین است و در مرکز قلب مدونا با هفت شمشیر سوراخ شده است.- 6 شمعدان روی میز با نمادهای انجیلیان و نمادهای تمثیلی.- تابلوی بشارت، که روی آمبو قرار داده شده است، و سخنرانی با نمادهای چهار انجیل، چهره های ابراهیم، موسی، داوود و اشعیا، و در وسط مونوگرام مسیح.- خیمه 1982 با چهار مجسمه برنزی که نشان دهنده ایمان، امید، خیریه و دین است.- تعمید 1988 که دارای هشت ماهی در قسمت پایین و هفت هدیه روح القدس در قسمت بالایی است.- مدال یادبود دیدار پاپ، در خارج از حرم از سال 1993.- شیشه های رنگی در راهرو سمت راست پناهگاه که اسرار تسبیح را به تصویر می کشد.- مجسمه‌ها و شیشه‌های رنگی که کلیسا را زینت می‌دهندof the Adoration، ساخته شده در سال 1990;- مجسمه های برنزی ایستگاه های Via Crucis در امتداد جاده ای که از اقامتگاه "Stella Alpina" به Sanctuary منتهی می شود.رای سابقدر امتداد دیوار سمت راست حرم، یک میراث تاریخی-هنری واقعی به نمایش گذاشته شده است که به صورت ex voto نشان داده شده است: 167 لوح در اندازه های مختلف، که قدیمی ترین آنها به سال 1547 باز می گردد و نشان دهنده نجات معجزه آسای زنی است که در شرف غرق شدن است. آدیجه در ورونااز نقطه نظر تاریخی، جالب‌ترین بوم نقاشی، بوم بزرگی است که توسط جامعه باردولینو در سال 1665 برای شکرگزاری از لطف حاصل از باران اهدا شد، در حالی که گرانبهاترین بوم رنگ روغن روی بوم است که مسیح را در ستون نشان می‌دهد. ، در سال 1724 توسط نقاش ورونی آنتونیو بالسترا (1666-1740) اعدام شد.