کاترپیلار

اصطلاح سینگولوم در لاتین به معنای "چیزی است که کمربند می زند": در واقع از قرن های اول این شهر به عنوان واقعیتی ساخته شده است که برای بستن کوه ساخته شده است. بنابراین سینگولی معادل شهری است که در قفسه کوه ساخته شده است. قدیمی ترین شواهد از فرکانس منطقه سینگولی قدمت به هزاره چهارم-سوم قبل از میلاد, در حالی که هسته حل و فصل برای اولین بار, در منطقه از فعلی بورگو اس. ج. با توجه به افسانه,[بدون منبع] دارکوب پیکنو, وارد مارکه, درست در تپه سینگولی حل و فصل. در دوره روم, شهرستان بزرگ شد و تاب توسط تیتوس لابینوس, ستوان ژولیوس سزار. از اواسط قرن ششم خبری از یک اسقف سینگولان به سرپرستی اسقف (حامی بعدی) سانتسوپرانزیو وجود دارد. این شهرستان یک شهرداری رایگان از سکولو در شد 1725 صندلی اسقفی قدیمی ترمیم شد. سینگولانو, فرانچسکو ساوریو کاستیگلیونی, پاپ در شد 1829 به عنوان پیوس هشتم.با نبرد کاستلفیاردو, سینگولی به پادشاهی ساردینیا و در ضمیمه شد 1861 به پادشاهی ایتالیا. اقلیم, خشن و برفی در زمستان, خشک و خنک با نسیم نور در طول فصل تابستان است, طرفدار هجوم قابل توجهی از گردشگران. این روستا که یکی از زیباترین روستاهای ایتالیا نیز هست سرشار از کارهای هنری است. قلب سینگولی است پیازا ویتوریو امانول دوم مشرف به تالار شهر و کلیسای جامع. کاخ شهرداری متشکل از اجساد ساخته شده در زمان های بعد: قدیمی ترین ساختار, شاید از قرن دوم, توسط ساختمان به سبک رنسانس راه اندازی در احاطه 1531 توسط فرماندار شهرستان اگیدیو کانیسیو دا ویتربو, همانطور که در کتیبه در امتداد قاب پاراپت طبقه دوم اظهار داشت.

کلیسای جامع اختصاص داده شده به سانتا ماریا اسونتا در محلی قرار دارد که تا سال 1615 توسط کلیسای کوچک سن سالواتوره اشغال شده است. ناتوانی کلیسای کلیسای سانتا ماریا (امروز سان فیلیپو) در تطبیق تعداد روزافزونی از وفاداران باعث شد مقامات کلیسایی شروع به کار در ساخت یک کلیسای بزرگتر کنند که در سال 1654 افتتاح شد. شما کلیسا را ترک پشت خود را به سالن شهر وارد از طریق دل پودستا, جایی که پالازو کونتی قرن پانزدهم, از خانواده نجیب همنام, مشرف به یک فضای باز گسترده. در ادامه جاده سراشیبی می توانید در سمت راست نمای کلیسای سن فیلیپو نری را با پورتال رومانسک خود تحسین کنید. این ساختمان که بر روی بقایای کلیسای کلیسای بدوی سانتا ماریا ساخته شده است از نظر داخلی دارای روپوش مجلل باروک است که توسط پدران سخنوری سان فیلیپو نری انتخاب شده است که در سال 1664 صاحب شد.

بازگشت به میدان ویتوریو امانول دوم در سمت راست کلیسای جامع از طریق فولترانی انجام می شود که کاخ های زیبای رنسانس متعلق به خانواده های اشراف سینگولان سایه انداختند. کمی بیشتر, پایین رفتن, باز می شود در سمت راست میدان بزرگ مشرف به کلیسای سن دومنیکو و صومعه متصل از سفارش از واعظان. در محراب اصلی کلیسا از سال 1539 بوم بزرگ مدونا دل روزاریو و مقدسین قرار گرفته است که یکی از پیچیده ترین و باشکوه ترین کارهای نقاش بی قرار ونیزی لورنزو لوتو است. ادامه همراه از طریق فولترانی, به طور ناگهانی به نظر می رسد دیوارهای صومعه سیلوسترینو سن بندیتو, فراتر از که پالازو پوچتی قرن شانزدهم نشان داد. در امتداد, شما در میان خانه های رنسانس همراه از طریق دلو اسپینتو که منجر فرود, در نتیجه گیری خود, خارج از دیوارهای شهرستان, جایی که کلیسای سانتا کاترینا دالساندریا وجود دارد, دوستیابی به دهه دوم سکولو ترک ساختمان شهرداری در سمت راست خود را, شما از طریق مجیوره وارد, شریان اصلی در کنار کاخ نجیب قابل توجه. در قرن سوم این خیابان (امروز نیز نامیده می شود کورسو گاریبالدی) از طریق فارنزیا و همکاران پاپی تغییر نام داد, وقتی کاردینال الساندرو فارنس, چندین بار مهمان از خانواده سیلوستری, پاپ با نام پل سوم شد. در وسط خیابان, در سمت راست, در کنار ساختمان که کلیسای سانتا ماریا در والورده قرار دارد, به نظر می رسد زیبا فونتانا دی مالتمپو, پوشش داده شده با تمثیل-سیستم هرمتیک که در سال 1568 لومباردها دانشجویان سانسووینو را به پیشنهاد "کووا دو فلسفه"معمایی داد. اندکی بعد در سمت چپ در نمای تراورتن خود پالازو کاستیلیونی قرن هفدهم که فرانچسکو ساوریو کاستیلیونی در سال 1761 متولد شد و در سال 1829 پاپ پیوس هشتم شد.

قبل از پایان دادن به پورتا پیانا, بنا به افتخار پاپ همکار, کورسو گاریبالدی باز می شود بر روی یک مربع کوچک, مشرف به کلیسای باستانی سن نیکولو, ساخته شده پس از 1218 برای جلوگیری از اهالی محله از سانت سوپرانزیو در طول زمستان جاده ناراحت کننده است که به کلیسای خود منجر.

در حقیقت, در خارج از دیوارهای شهرستان می ایستد کلیسای دانشگاهی از سانتسوپرانزیو, معروف ترین بنای تاریخی سینگولی. نمای برهنه سنگ خاکستری با یک پنجره گل رز و یک پورتال فوق العاده رومانسک حک شده توسط استاد جاکومو در سال 1295 مزین شده است.