این ساختمان که در حدود سال 1330 به عنوان اقامتگاه اربابان شهر ریمینی ساخته شد، در قرن 16 تحت بازسازی قابل توجهی قرار گرفت و ویژگی های فعلی آن توسط کارهای مرمتی انجام شده در اوایل قرن بیستم دیکته شد. طبقه همکف دارای سه طاق گوتیک جلویی و طنابی برای حلق آویز کردن مجرمان است که زمانی از طبقه مرکزی آویزان بود. در طبقه فوقانی جنگی پنج پنجره کوچکتر وجود دارد.