کلیسای سن ویتال یکی از مهمترین بناهای هنر مسیحیت اولیه در ایتالیا است، به ویژه به دلیل زیبایی موزاییک های آن. باسیلیکای هشت ضلعی که توسط جولیانو آرجنتاریو به دستور اسقف اکلسیو تأسیس شد، در سال 548 توسط اسقف اعظم ماسیمیانو تقدیس شد.تأثیر شرقی که همیشه در معماری راونا وجود دارد، در اینجا نقش غالبی را هم از نظر معماری ایفا می کند، زیرا عناصر سنت شرقی و غربی را در هم می آمیزد و همچنین تزئینات موزاییکی را که به وضوح ایدئولوژی و دینداری را بیان می کند. دوران ژوستینیان باسیلیکای سه شبستانی با یک هسته مرکزی با پلان هشت ضلعی جایگزین شد که بر فراز آن گنبدی قرار داشت و بر روی هشت ستون و طاق قرار داشت. گنبد و طاقچه ها در سال 1780 توسط باروزی بولونی و گاندولفی و توسط گوارانا ونتو نقاشی شده است.وقتی وارد بازیلیکای سان ویتال میشوید، نگاه شما توسط فضاهای بلند، تزئینات موزاییکی خیرهکننده اپسید، حجمهای بزرگ و نقاشیهای باروک گنبد جلب میشود. شاید به دلیل این کشش رو به بالا، نگین کوچک و کمتر شناخته شده ای مورد توجه قرار نگیرد. در پیشگاه، درست در مقابل محراب، هزارتویی در یک طرف طبقه هشت ضلعی نمایش داده شده است. فلش های کوچک از مرکز شروع می شوند و از طریق یک مسیر پر پیچ و خم به سمت مرکز باسیلیکا می روند. در سالهای اولیه مسیحیت، هزارتو اغلب به عنوان نماد گناه و راه پاکسازی مورد استفاده قرار می گرفت. پیدا کردن راه برای خروج از هزارتو یک عمل تولد دوباره است.پس از تکمیل مسیر هزارتوی کف سن ویتال، میتوانید چشمان خود را به سمت محراب بلند کنید و به موزاییکهایی که از زیباترینهای مسیحیت هستند، فکر کنید.
