کلیسای مادر

کلیسای مادر که به سانتا ماریا دلا ناتیویتا اختصاص یافته است، برای نوچی مرکز کاتالیزور همه رویدادهای تاریخی، مذهبی و مدنی است. منشا آن هنوز مشخص نیست.این اولین موجودیت تاریخی Noci را تشکیل داد: سازندگان فداکار آن را Sancta Maria de Nucibus نامیدند و آن را به مریم باکره تقدیم کردند و این عنوان را از درختان آجیل متعددی که اطراف آن را احاطه کرده بودند، گرفتند. اولین هسته مسکونی در اطراف کلیسا شکل گرفت و در عرض چند قرن به عنوان Casale di Santa Maria delle Noci شناخته شد.در سال 1180، اسقف اعظم راینالدو باری، به نام پاپ الکساندر سوم، کلیسای Sancta Maria de Nucibus را تحت صلاحیت Cafisio، اسقف Conversano به رسمیت شناخت. در سال 1240، به دستور امپراتور فدریکو دوم، مردان نوچی موظف شدند در هزینه های تعمیر قلعه رووو مشارکت کنند.تاریخ‌نگاری و سنت محلی باستانی ساخت این کلیسا را به سال 1316 برمی‌گرداند، کار شاهزاده تارانتو فیلیپ اول از آنژو به افتخار مدونا. افسانه ها حاکی از آن است که شاهزاده ای که برای شکار به جنگل های نوچی آمده بود، از طوفان شدیدی غافلگیر شد که زندگی خود را به خطر انداخت. او با پناه گرفتن زیر درخت گردو، عهد کرد که اگر از خطر فرار کند، کلیسایی به افتخار مدونا بسازد. آنچه مسلم است این است که آنژوین ها تأثیر زیادی بر توسعه شهری نوچی داشته اند. قبلاً در سال 1470 کلیسا توسط کنت Conversano Giuliantonio Acquaviva بزرگ شد.با گذشت زمان، بازسازی ها و توسعه های دیگری به ویژه در قرن های 18 و 19 دنبال شد که ساختار اولیه گوتیک کلیسا را تغییر داد. بروشور آخرین مداخلات را در سال 1826 انجام داد، زمانی که تمپانوم بزرگ به سبک کلاسیک قرار گرفت.این برج ناقوس با ارتفاع حدود 35 متر به جای ناقوس قبلی بین سال‌های 1758 و 1761 توسط سنگ‌تراشان نوس بر اساس طرحی از معمار ماگارلی از مونوپولی ساخته شد. فضای داخلی کلیسا، با سه شبستان و محراب و گروه کر، با آثار هنری متعددی در بوم و سنگ غنی شده است. به‌ویژه قابل‌توجه، پلی‌پتیچ سنگی چند رنگی است که به احتمال زیاد متعلق به مدرسه Nuzzo Barba da Galatina (پایان قرن پانزدهم) است، که در گذرگاه پشت محراب مرتفع واقع شده است، و مدونا با کودک در کلیسای باکره لورتو بر تخت نشسته است. اثری منسوب به مجسمه ساز استفانو دا پوتینانو (قرن شانزدهم). جالب است چرخه تصویری نقاشی های دیواری در نمازخانه SS. ترینیتا - در انتهای راهرو سمت راست کلیسا - قدمت آن به اواخر مرحله گوتیک ماتریس باز می گردد.