پلمو ([ساس دو] پلف در لادینو, پلگو در کادورینو [بدون منبع]) کوهی از دولومیت های زولدو (استان بلونو) است که به 3168 متر اس. این کوه بسیار عجیب است زیرا در غرب به دو توده اصلی تقسیم شده است که پلمو مناسب در مرکز و پلمتو (2990 متر) است. بین این دو شکاف یک خندق است که در یک چنگال باریک (2726 متر) به اوج خود می رسد.
از دیگر ویژگی های این کوه وجود وال وانت است که به کوه شکل صندلی عظیمی می دهد و خط الراس قله به عنوان اسپالیر و به اصطلاح شانه جنوبی (3061 متر) و شانه شرقی (3024 متر) از بازوها به حدی عمل می کند که لقب ال کارگ د
ضلع شمالی بسیار مفصل تر است و متشکل از کرودهای فورکا روسا (2737 متر) است که با قله های وال دارسیا (2626 متر) به شمال ادامه می یابد. بین اینها و پلمو مناسب خندق هایی به نام وال دارسیا ایجاد می شود که میدان برفی همنام وجود دارد.
کوه پلمو از دیدگاه دیرینه شناسی نیز شناخته شده است: در پای پلمتو در ارتفاع 2050 متری نه چندان دور از ریفوجیو استالانزا تخته سنگی با ردپای دایناسور توسط محقق ویتورینو کازتا دی پسکول پیدا شد. بازیگران تخته سنگ با اثری در موزه مدنی سلوا دی کادور به نام کازتا قابل مشاهده است و در همان موزه نیز می توان اسکلت شکارچی میان سنگی را دید که توسط خود کازتا در الپ دی موندوال بین پلمو و لاستوی دو فورمین کشف شده است.
در پایگاه خود سه کلبه کوهستانی وجود دارد: ریفوجیو ونیز-البا ماریا د لوکا (1947 متر در شرق) ریفوجیو سیتا دی فیوم (1918 متر در شمال غربی) و ریفوجیو پاسو استولانزا (1766 متر در غرب).
