گرومو

توپونیم در برگامو بسیار رایج است و در انواع مختلفی ظاهر می شود (گرومو, گروملو دل مونته, گروملو دو زانچی, گرومالتو, گروملونگو و غیره). اولیویرو به سادگی از "گروم" (توده ای به معنای ترجمه شده پوگیو-التورا) گرفته شده است. در دوران باستان این مرکز توسط رومی ها اشغال می شد که پادگان های نظامی داشتند و احتمالا معادن اهن محلی را فعال می کردند. که در 1226, به نام امپراتور فردریک دوم, برادرزاده بارباروسا, قلمرو دره بالا به عنوان یک فرمانده به خانواده لیسینی اعطا شد و قلعه گرومو ساخته شد. در این دوره صنعت معدن اتو و نقره به طور فزاینده ای در حال توسعه است. از سال 1428 تا 1797 گرومو به دنبال سرنوشت برگامو به جمهوری ونیز ضمیمه شد. در کارگاه گرومو, در این دوره تولید سلاح های سفید, شمشیر و تلافی, خنجر و خنجر, خوشه و هالبرد که در سراسر اروپا صادر شد شکوفایی شد. در نوامبر 2, 1666, بهمن از گل, سنگ و چوب رسوب از منطقه نوازا, تا حد زیادی کاهش صنعت شکوفایی. در این زمان بود که ونیز گرومو را از تمام مالیات ها معاف کرد و به او این حق را داد که خود را شهر بنامد و یک نشان نشان داد که یک قو را با ماری در منقار خود نشان می دهد که توسط تاج دوک غلبه کرده است. بین سالهای 1700 و 1830 صنعت اتو در کارگاههایی که در امتداد رودخانه سریو باقی مانده بودند دوباره رونق گرفت. در ابتدای سال 1900 کارخانه های کوچک ماگلی به دلایل مختلف شاهد کاهش میزان اب در دو رودخانه اصلی بودند: سریو و گوگلیو. خوشبختانه, محل خاص از شهر, در یک منطقه دشوار برای دسترسی به دلایل دفاع, ساختمان های جدید در فاصله ای از هسته قدیمی نگه داشته است. بنابراین ما یک از زیباترین و بدون تغییر ترین نمونه های روستای کوهستانی غنی شده. مکان های مورد علاقه: 1) تالار شهر (1456) 2) قلعه جینامی (1246) 3) برج گاناندریو 4) کلیسای سنت جیمز 5) کلیسای کروکتا 6) کلیسای سن گرگوریو 7) کلیسای اس. اس. ترینیتی 8) کلیسای سن بارتولومیو 9) بوم گردی طبیعت گرایانه 10) نقشه-موزه بازوهای سفید و پوست 11) سالن اسلحه