گودال شنی

سابیونتا که در 30 کیلومتری مانتوا قرار دارد، نشان دهنده اجرای تئوری های شهرسازی «شهر ایده آل» است. سابیونتا در نیمه دوم قرن شانزدهم تحت حکومت Vespasiano Gozaga Colonna ساخته شد و بر اساس یک شبکه متعامد توسعه یافت.شهر قلعه که به آتن کوچک نیز معروف است، همراه با مانتوا در سال 2008 به عنوان میراث جهانی یونسکو معرفی شد.این روستا در میان زیباترین روستاهای ایتالیا قرار گرفته و توسط باشگاه تورینگ ایتالیا پرچم نارنجی را دریافت کرده است.که قبلاً متعلق به صومعه لنو بود، در سال 1444 به شاخه کادت گونزاگاس سابیونتا و بوزولو منتقل شد. این بنا از اهمیت تاریخی قابل توجهی برخوردار است که توسط Vespasiano Gonzaga Colonna بین سال‌های 1554 و 1591 تأسیس شده است و پایتخت دوک‌نشینی همنام بوده است. وسپازیانو می دانست که چگونه یکی از زیباترین شهرهای رنسانس ایتالیا را بسازد و نظم نظامی و نظامی را برقرار کند. او آن را با یک فرهنگستان، یک موزه، یک کتابخانه و یک ضرابخانه وقف کرد. پس از مرگ او در سال 1591، یک رابطه طولانی جانشینی دوک نشین را تجزیه کرد، که در سال 1708 به دوک نشین گواستالا ملحق شد. در سال 1746 سابیونتا به مجلس اتریش رسید. در سال 1806 ناپلئون سابیونتا و گواستالا را در یک حکومت واحد متحد کرد.دوک نشین سابیونتا یک ایالت ایتالیایی باستانی با منشأ اصیل بود که به شهرداری فعلی سابیونتا محدود می شد که با انتصاب امپراتوری در سال 1577 تأسیس شد و در ابتدا توسط وسپاسیانو گونزاگا اداره می شد. از غرب با دوک نشین میلان هم مرز بود که از سال 1535 توسط یک فرماندار اسپانیایی اداره می شد. در جنوب، فراتر از پو، با دوک نشینی پارما و پیاچنزا که توسط فارنزه ها اداره می شود، در شمال شرقی با دوک نشین مانتوایی که تحت تسلط گونزاگا ها بود، اما از آنها مستقل بود. وسپاسیانو بین سالهای 1554 و 1556 تبدیل دهکده باستانی را به یک دژ نظامی آغاز کرد و آن را با دیوارها مستحکم کرد و از توسعه شهری آن مراقبت کرد: او قصرها، کلیساها و سایر بناهای تاریخی با ارزش هنری را برپا کرد. فرمان امپراتوری او را حق ضرب سکه را به رسمیت شناخت و احتمالاً در محوطه قلعه قدیمی، دوک مقر ضرابخانه را تأسیس کرد که در سال 1562 فعالیت خود را آغاز کرد. در 18 نوامبر 1577، امپراتور رودولف دوم به وسپاسیانو اعطا کرد که ارتفاع آن را بالا ببرد. سابیونتا با دوکده مستقل. در 26 فوریه 1591 وسپازیانو درگذشت و ایزابلا، تنها دختر بازمانده او، جانشین وی در حکومت دوک نشین شد. با این حال دوشس توجه چندانی به دشمنی نداشت (او یک جانشین منصوب کرد) و اثاثیه و اشیای گرانبهای جمع آوری شده توسط پدرش را به میلان و ناپل منتقل کرد، جایی که او معمولاً در آنجا زندگی می کرد. بین سال‌های 1630 و 1637، ایزابلا و همسرش لوئیجی کارافا دلا استادرا ناپدید شدند و ارگ سابیونتا (بدون عنوان دوک) را به خواهرزاده‌اش آنا کارافا دلا استادرا، که در سال 1644 توسط وارث نیکولا ماریا د گوزمان جانشین شد، واگذار شد. قلمرو سابیونتا به فرمانداری اسپانیایی میلان که در سال 1693 آن را به جنوا فرانچسکو ماریا اسپینولا فروخت. سرانجام، در سال 1703، سابیونتا به گونزاگاهای گواستالا واگذار شد که تا سال 1746 با جوزپه ماریا گونزاگا آن را در "ایالت" خود گنجاندند. در سال 1747 دوک نشین گواستالا توسط هابسبورگ های اتریش به امپراتوری روم مقدس ضمیمه شد.جامعه یهودی22 ژوئیه 1436 تاریخ تولد جامعه یهودی سابیونتا است که در پانصد سال اقامت خود در شهر دوک به مراحل توسعه قابل توجهی رسید تا اینکه اعضای آن به تدریج به شهرهای بزرگ به ویژه میلان نقل مکان کردند. بونایوتو و بوناونتورا دا پیزا اولین دو یهودی بودند که در آن 22 ژوئیه دور، به دستور جیانفرانچسکو گونزاگا، مجاز به افتتاح یک بانک قرض الحسنه در سابیونتا شدند. در اینجا اعضای جامعه نه تنها خود را وقف فعالیت های مالی کردند، بلکه به چاپخانه نیز وقف کردند که در سال 1554 آخرین چاپخانه ایتالیایی تلمود را به وجود آورد.در میان خانواده های یهودی سابیونتا، فورتی ها و فوآها بیش از همه برجسته بودند. هنرپیشه معروف آرنولدو فوآ که اخیراً درگذشت، متعلق به خانواده دوم است، اما همچنین دکتر پیو فوآ، پیشرو در مبارزه با سل و سرطان، که سناتور پادشاهی ایتالیا بود. یهودیان سابیونتا هرگز محله یهودی نشینی نداشتند، زیرا دوک وسپاسیانو گونزاگا آنها را مجبور به زندگی مختلط با ساکنان کاتولیک کرد.جامعه حداقل سه کنیسه پشت سر هم داشت. مورد فعلی آخرین مورد بود که در سال 1824 تقدیس شد. که در قرن بیستم متروک شد، در دهه های آخر همان قرن بازسازی شد و تا حدی با کمک های مالی جامعه یهودی مانتوا بازسازی شد. گورستان یهودیان، در خارج از شهر در بورگوفردو، دارای 49 سنگ قبر است. همچنین متروکه شده است، بازسازی شده است و اکنون می توان در صورت درخواست به Pro loco Sabbioneta، که مسئولیت حفاظت و نگهداری آن را بر عهده دارد، بازدید کرد. آخرین تسلیم تاریخ 1937 بر روی سنگ قبر است و مربوط به یک فورتی است که به میلان مهاجرت کرده است، که با این وجود می خواست پس از مرگ به سرزمین مادری خود بازگردد. جلد «باغ یهودیان، گورستان یهودیان مانتوا» که در سال 2008 توسط انتشارات جیونتی فلورانس منتشر شد، فضایی را به قبرستان سابیونتا اختصاص داده و تمام کتیبه های تشییع جنازه را رونویسی می کند. بهترین زمان برای بازدید شاید اوایل اکتبر باشد، زمانی که اولین مه تمام بناهای تاریخی "شهر ایده آل" را در بر می گیرد و در زمستان، با گردشگران کم، زمانی که به نظر می رسد به زمان وسپاسیانو گونزاگا باز می گردد.