అరేచి కోట మూడు శతాబ్దాల లాంబార్డ్ నాగరికతను కలిగి ఉంది (8వ శతాబ్దం నుండి 11వ శతాబ్దం వరకు). డచీ రాజధానిని బెనెవెంటో నుండి సాలెర్నోకు బదిలీ చేసిన లాంబార్డ్ యువరాజు అరేచి II చేత నిర్మించబడింది, ఇది బోనాడీస్ పర్వతం పైభాగంలో సముద్ర మట్టానికి 300 మీటర్ల ఎత్తులో ఉన్న కోటను కలిగి ఉంది.అరేచి, ముందుగా ఉన్న కోటలపై పురాతన గోడలను లేపారు మరియు సవరించారు మరియు "స్వభావం మరియు కళ ద్వారా అజేయమైన కోటను నిర్మించారు, ఇటలీలో దాని కంటే ఎక్కువ అమర్చిన కోట కాదు". టర్రిస్ మేయర్ చుట్టుకొలతలో పురావస్తు పరిశోధనల ఫలితాలు పురాతన నిర్మాణ దశ గోత్-బైజాంటైన్ కాలం నాటిదని వెల్లడించింది.అంతకుముందు కూడా, సాలెర్నో కొండపై ఇప్పటికీ సాధారణ హాజరు ఉంది, ఇది రోమన్ కాలం నాటిది మరియు వివిధ పురావస్తు పరిశోధనల ద్వారా సాక్ష్యమివ్వబడింది. ఇతర కుండల శకలాలు 7వ శతాబ్దంలో నిర్మాణ నిర్మాణాలను ఉపయోగించినట్లు సూచిస్తున్నాయి. అరేచి II లో, కోటను బలోపేతం చేయడం అవసరం లేదు, ఇది మరింత సంక్లిష్టమైన పట్టణ రక్షణ వ్యవస్థలో మాత్రమే చేర్చబడింది.వాయువ్యంలో రక్షణ వ్యవస్థ యొక్క ప్రామాణికతను హైలైట్ చేయడానికి "బాస్టిల్" అని పిలువబడే వాచ్టవర్ ఉంది.అత్యంత ప్రముఖమైన భాగంలో సెంట్రల్ బాడీ చుట్టూ ఏర్పాటు చేయబడిన టవర్ల శ్రేణి మరియు క్రెనెలేటెడ్ గోడలు మరియు డ్రాబ్రిడ్జ్ల ద్వారా అనుసంధానించబడి ఉన్నాయి. తరువాతి కాలాలలో, సేవల సామర్థ్యాన్ని మరియు కార్యాచరణను పెంచడానికి విస్తరణలు జోడించబడ్డాయి.ఈ కోట యొక్క ధోరణి పావురం హోల్డ్ శిఖరం వైపు తిరోగమనం సమయంలో తక్కువ సంఖ్యలో రక్షకులు ఆధిపత్య స్థానాన్ని పొందేందుకు వీలు కల్పిస్తుంది, ఒకవేళ శత్రువులు పట్టణ ఆవరణలోకి చొచ్చుకుపోయిన సందర్భంలో.ఇది మిడిల్ బైజాంటైన్ డిఫెన్స్ మెకానిజం యొక్క ఉదాహరణ, సాధారణంగా కొండ దిగువన ఉన్న నగరాలకు ఉపయోగిస్తారు. 1077లో "కాస్టెల్లో డి అరేచి" గిసుల్ఫో II నుండి తీసుకోబడింది, సాలెర్నో యొక్క చివరి లాంబార్డ్ యువరాజు నార్మన్ కోటగా మారారు, ఇది నార్డిక్ నైట్స్ దక్షిణ భూభాగాల్లోకి ప్రవేశించడానికి ఉపయోగపడుతుంది.బెనియామినో డా టుటెలా (నవార్రీస్ జ్యూ బెంజమిన్ బార్ జోనా), అతని సెఫెర్ మసాట్ లేదా బుక్ ఆఫ్ ట్రావెల్స్లో, 12వ శతాబ్దంలో సాలెర్నో "భూమికి ఎదురుగా ఉన్న భాగాన గోడలతో చుట్టుముట్టబడి ఉండగా, మరొక భాగం ఒడ్డున ఉంది. సముద్రము యొక్క; కొండ పైభాగంలో ఒక చక్కని సన్నద్ధమైన కోట ఉంది.తదనంతరం, "కాస్టెల్లో డి అరేచి" అరగోనీస్ డిఫెన్సివ్ చెస్ బోర్డ్లో ఒక ముఖ్యమైన అంశంగా మారింది, ఆ తర్వాత యుద్ధ పద్ధతుల్లో మార్పుతో క్రమంగా ప్రాముఖ్యతను కోల్పోతుంది. ఇది దాదాపు 19వ శతాబ్దంలో పూర్తిగా త్యజించబడింది.
