A montaña dos mortos, ou Gebel al-Mawta, parece xenial desde lonxe pero é aínda máis impresionante desde a distancia. Aquí é onde os Siwan enterraron aos seus seres queridos durante máis de 2000 anos.O monte está realmente roto, debe levar séculos, xa que xa non había lugar para novas tumbas. A parte baixa do monte ten innumerables outeiros, con pequenos pasos para as sepulturas.A maioría das tumbas pertencían a familias e estaban dispostas segundo os mesmos patróns que as tumbas en todo Exipto. As máis grandes tiñan cámaras cerimoniais, mentres que as máis pequenas tiñan lugar fóra da tumba.A montaña alberga algunhas tumbas moi grandes, cheas de murais tan fermosos como as tumbas nobres de Luxor ou Asuán. Desafortunadamente, aquí hai regras estritas para fotografar, polo que o mellor do mellor estaba fóra do alcance para min e para a miña cámara.Co paso dos anos, todo desapareceu nas tumbas, deixando unha paisaxe de cráter nun outeiro. Podes subir para obter unha fantástica e ventosa panorámica sobre o oasis. Todos os tesouros desapareceron dende hai tempo polos ladróns de tumbas, aínda que un antigo manuscrito Siwa dunha tumba oculta menciona a cámara do tesouro do rei Khuaybish, cuxo paso por unha tumba esquecida hai moito tempo se pode atopar.O outeiro Rocky ten a forma dunha aspirante a Mesa apilada e formada con ducias de pilas de rochas. A súa cova foi convertida nunha pequena necrópole para o pobo Siwa na antigüidade, de aí o seu nomeA propia tumba contén varias cámaras funerarias, unha das cales foi usada como almacén de gatos. A súa sala máis destacable, con todo, é a súa cámara central, que alberga un enorme sarcófago de varios metros de profundidade nun extremo enfrontado a unha gran porta metálica. Diante deste sarcófago érguese unha estela do Antigo Reino na que está inscrita unha escritura desta época en ExiptoUnha cova máis pequena, separada da tumba principal, foi creada para o enterro do Medjay local e os seus parentes. A diferenza do seu homólogo máis grande, carece de ornamentación e é en gran parte lisa, con retranqueos espidos nas paredes que serven de lugar de descanso para as momias -todo sen sarcófagos nin outros recipientes- semellantes ás catacumbas romanas. A excepción é a sala da tumba de Khemu, o fillo de Medjay Bayek, que contén un gran cadaleito de alabastro situado nun nicho e decorado con pegadas de mans vermellas. A ambos os dous lados colocáronse centos de velas de cera sobre mesas de pedra talladas nas paredes.
