Amalfi

Amalfi'nin kökeni hakkında çok az kanıt vardır, ancak bir yazıt, 'Descendit ex patribus romanorum', onu kuranların Romalılar olduğunu doğrulamaktadır. Efsaneye göre Amalfi, Herkül tarafından sevilen ve daha sonra tanrıların isteğiyle buraya gömülen bir genç kızdı.Romalılar büyük olasılıkla Germen ve Lombard istilaları nedeniyle buraya sığınmış ve kasaba Bizans Napoli Dükalığı'nın savunma kalesi olarak kullanılmıştır. Amalfi'nin denizcilik uzmanlarının becerisi sayesinde Bizanslılar Amalfitalılarla barış ve işbirliği ilişkisini sürdürmüştür.Amalfi, 9. yüzyıldan itibaren dört İtalyan deniz cumhuriyetinden biri haline gelmiş ve rakipleri Venedik, Cenova ve Pisa ile birlikte yarımadadaki deniz trafiği üzerinde üstünlük mücadelesi vermiştir.Amalfi kenti, 13. yüzyılda denizciler için bir yön bulma aracı olarak kullanılan pusulanın icadıyla anılır ve bu icat Flavio Gioia'ya atfedilir. Ancak, son zamanlarda yapılan yeniden yapılandırmalara göre, pusulayı icat eden ve daha sonra Akdeniz'de yayılmasını teşvik eden Flavio değil, Giovanni Gioia'dır.Amalfi'nin denizcilerinin özel yetenekleri, tüm komşu halklarla başta ticari alanda olmak üzere barışçıl ilişkiler kurulmasına katkıda bulunmuştur. Amalfi 596'dan itibaren bir Piskoposluk merkezi haline geldi ve 839'da Napoli'den özerklik elde etti, ancak her şeyden önce müreffeh ve gelişmiş olduğu için akıllıca direnebildiği Salerno prenslerinin göz diktiği bir av olmaya devam etti.Bağımsızlığını kazandıktan sonra Amalfi bölgesi önce yerel soylu aileler tarafından periyodik olarak seçilen bir kont, daha sonra da bir dük tarafından yönetildi.9. yüzyılda Amalfi, geniş toprakları sayesinde en büyük ihtişamını yaşadı: Cetara, Positano, Capri, Li Galli'nin yanı sıra Gragnano'ya kadar Monti Lattari de kendini göstermeyi ve diğer üç deniz cumhuriyetine rakip olmayı başaran dükalığa dahil edildi. Pisa, Cenova ve Venedik ile olan rekabetine rağmen Amalfi, en önemli yabancı şehirlere yerleştirdiği çeşitli koloniler sayesinde Akdeniz'de kendini göstermeyi ve gelişen ve müreffeh bir ticaret geliştirmeyi başardı.Amalfi'de 18. yüzyıla kadar yürürlükte kalan denizcilik kanunu ya da Tavola Amalfitana ("Tavola di Amalfi'nin yayınlanmamış Latince bir bölümü "nü okumak için buraya tıklayın) bu döneme aittir ve şimdi sivil müzede korunmaktadır. Kodeks sayesinde Amalfi toplumunun işleyişini ve gelişimini ayrıntılı olarak yeniden inşa etmek mümkün olmuştur.Amalfi 1039'dan itibaren zıtlıklara ve değişimlere sahne oldu: aynı yıl Salerno Prensi V. Guaimaro burayı fethetti. Ancak kısa bir hakimiyetten sonra Amalfi, güney İtalya'yı kasıp kavuran ve yeterli kuvveti olmadığı için karşı koymanın imkansız olduğu Robert Guiscard'ın eline geçti. Amalfi'nin son dükü Marino Sebaste tahttan indirildi. Ancak birkaç ay sonra, Papa'nın önderliğinde Pisa'nın da katıldığı bir Birlik oluşturuldu: bu şekilde, Guiscard'ı durdurma gerekçesiyle, Pisalılar Salerno kıyı şeridini ele geçirme fırsatını yakaladılar. İki yıl süren şiddet ve yağmadan sonra, o zamana kadar bir kan davasına dönüşmüş olan Amalfi terk edildi ve eski ihtişamından uzak bir şekilde kaderine terk edildi.Daha da zayıflatan çeşitli iç mücadelelerden sonra, 1131 yılında Roger II'nin Normanları tarafından fethedildi. Kral, Amalfi'nin ticari faaliyetlerinin yeniden müreffeh hale gelmesini sağlamış ve zayıf bir toparlanmanın ardından güney ekonomisinin ana geçim kaynaklarından biri olmaya devam eden şehrin gelişimini büyük ölçüde teşvik etmiştir.1135 yılında, Sarazenleri belli bir mesafede tutmakla meşgul olan Amalfi donanması, bu fırsatı değerlendirerek Amalfi'yi istila eden ve kılıçtan geçiren Pisalılar tarafından gafil avlanır.Ancak Amalfi'nin düşüşü, Bizans ve Müslüman nüfusa karşı kapalılıkları nedeniyle ticari trafiğin çoğunu engelleyen Normanların politikasıyla çoktan başlamıştı.Ortaçağ boyunca Amalfi yine de güney İtalya'daki deniz trafiği için belirli bir öneme sahip olmaya devam etti, ancak ana Akdeniz ülkelerine açılmadı ve böylece gelirini önemli ölçüde azalttı. Bu dönemde Salerno kenti de güçlü ve iyi organize edilmiş bir filoya sahipti: bir yanda ticaret için yararlı olan ticaret filosu, diğer yanda ise özellikle Araplara karşı yapılan savaşlarda kendini gösteren askeri filo. Roma'yı istila etmeye ve yağmalamaya hazır olan Müslüman filosunun Amalfitalıların müdahalesi sayesinde durdurulduğu 849 yılındaki Ostia Savaşı özellikle dikkate değerdir.Güney İtalya'da türünün tek örneği olan bir ortaçağ cephaneliğinin kalıntıları tam da Amalfi'de hala korunmaktadır: iki koridor ve on iki sütunla günümüze kadar ulaşan bina 11. yüzyıla kadar uzanmaktadır, ancak 1240 ve 1272 yıllarında gerçekleşen en önemli restorasyonların izleri hala açıkça görülebilmektedir. Ticaret gemileri doğrudan kıyılarda inşa edildiği için cephanelik esas olarak savaş gemilerinin inşası için kullanılmıştır. Cephanelik 14. yüzyılın ortalarına kadar faaliyette kalmıştır: 1343 yılında, bir libeccio fırtınasının ardından, yapı bir su altı heyelanı nedeniyle tamamen sular altında kalmıştır.Amalfi, 14. yüzyılın sonu ile 15. yüzyılın başı arasında Sanseverinolardan Colonnalara, ardından Orsinilere ve daha sonra da Piccolomini'ye kadar bir egemenlikten diğerine geçmiştir.15. yüzyılda Aragon egemenliği, ticari deniz trafiğinin büyük bir kısmını Amalfi'den alıp Katalan denizcilere bırakarak şehrin gerilemesine daha da katkıda bulunmuştur. Böylece yavaş ama amansız bir düşüş başladı ve 1643'te kıyıdaki nüfusu üçte bir oranında azaltan ve yoksulluk durumunu daha da artıran veba salgınıyla doruğa ulaştı. Geriye kalan birkaç soylu aile Napoli'ye taşındı ve Amalfi neredeyse ıssız kaldı.Ancak 18. yüzyılda demirciler, mercan işçileri, saatçiler ve 'centrellari' ya da çivi çakıcılar gibi bazı zanaat faaliyetleri gelişmeye başlamıştır.1800 yılında Amalfi bir tür yeniden doğuş yaşadı: 1807 yılında Amalfi Sahilini ziyaret eden Joseph Bonaparte, buranın paha biçilmez güzelliğini fark etti ve Napoli ile sahili birbirine bağlayan bir yol inşa edilmesine karar verdi.Çalışmalar Joachim Murat döneminde devam etti ve yolun açıldığı 1854 yılında tamamlandı. Erik Ibsen, 'Casa di Bambola' adlı eserini bitirmek için ilhamı burada buldu.Yirminci yüzyılın ikinci yarısında İtalyan yarımadasını kasıp kavuran ekonomik patlamayla birlikte Amalfi, Napoli ve Capri adasıyla birlikte ünlü turistik yerler haline gelmiştir.