W zlewni Apeninów w miejscowości Sant ' Eleuterio di Ariano Irpino można zwiedzić pozostałości starożytnego centrum Aequum Tuticum, drogi węzłowej, z której promieniowały liczne drogi łączące z północy na południe Sannio z kampanią, a ze wschodu na zachód zbocze Tyrreńskie z Adriatykiem.
W czasach republikańskich droga Aemilia łączyła Aequum Tuticum z Flumeri Flumeri i Aeclanum. W 109 r. centrum krzyżuje się z Via Trajana, a następnie z Herculia. Chociaż nazwa miejscowości Aequum Tuticum nawiązuje do osady samnickiej, najstarszy etap potwierdzony wykopaliskami pochodzi z epoki cesarskiej. Najbardziej reprezentatywna sytuacja awaryjna składa się z budynku termalnego pochodzącego z I wieku. D. E., którego centralna część została ozdobiona mozaikową podłogą wykonaną z czarno-białych płytek z wzorem pelta. W drugiej połowie II w. n. e. odnosi się do szeregu środowisk ułożonych w rzędzie, prawdopodobnie interpretowanych jako horrea (magazyny) lub tabernae (sklepy). W okolicy za nimi powstało duże prostokątne otoczenie, prawdopodobnie nawiązujące do willi z cienką polichromią, o skomplikowanym ornamencie. Vicus ma ciągłość mieszkaniową, która co najmniej do połowy IV wieku. d. C., Kiedy został uderzony przez trzęsienie ziemi w 346 RNE, do którego doszło do wznowienia działalności budowlanej udokumentowanej przez środowisko mozaiki.
W epoce późnej starożytności do wczesnego średniowiecza informuje o nazwie S. Eleuterio, aby ustalić, że od męczennika Rzymskiego był bardzo czczony w Rzymie w VIII wieku. D. S.. Osada w epoce średniowiecza pojawia się podzielony na odosobnionych zgromadził wokół dziedzińca ze studni. Środowiska te obejmują I pokrywają struktury z okresu rzymskiego i późnego antycznego, zmieniając ich orientację(obracają się o 45°). Od studiowania klasy średniowiecznej ceramiki (szkliwione, emaliowane i graffiti), może sugerować, że dostępność mieszkań waha się od XIII do XIV wieku, kiedy to miejsce przychodzi po raz kolejny w szoku po trzęsieniu ziemi.
