Ateshgah, Świątynia Ognia w Baku

Azerbejdżan wywodzi swoją nazwę od Atropatene, greckiego tłumaczenia Starego perskiego słowa oznaczającego ziemię Świętego Ognia. W związku z tym kraj ma wiele miejsc związanych z Zoroastrianizmem. Na przykład w północno-wschodniej części stolicy Azerbejdżanu jest Ateshgah Baku (Świątynia Ognia). Budowla przypominająca zamek łączy perskie i indyjskie style architektoniczne i od wieków jest miejscem pielgrzymek Zoroastryjskich, hinduskich i sikhijskich.Ateshgah, znana również jako Świątynia wiecznego ognia, to wyjątkowe miejsce - zarówno naturalne, jak i historyczne. W czasach starożytnych było to święte miejsce dla Zoroastrian, którzy czcili ogień, i dlatego ten wieczny i nieodróżnialny ogień był dla nich niezwykle cenny i symboliczny. Ale jak to możliwe? & Quot;wieczny ogień & quot; jest zjawiskiem naturalnym, którym w rzeczywistości jest spalanie gazu ziemnego ze skorupy ziemskiej. Kiedy ogień wychodzi na powierzchnię ziemi i spotyka się z tlenem, rozświetla się. Świątynia wiecznego ognia składa się z wielu takich płonących małych dziur. W każdym razie, naturalny ogień przestał palić się w XIX wieku z powodu pewnych ruchów na powierzchni Ziemi. Obecnie świątynia jest oświetlona przez sztuczne ognie, które przypominają to, co kiedyś było. Struktura jest podobna do caravanserais (travellers & rsquo; zajazdy) regionu z pięciokątnych ścian otaczających dziedziniec. Jednak w środku tego dziedzińca znajduje się ołtarz, centralny element kompleksu świątynnego, w którym przestrzegano rytuałów ogniowych. W ołtarzu znajduje się otwór gazowy, zapalający duży płomień w środku i cztery mniejsze płomienie w narożnikach dachowych pawilonu. Wokół ołtarza świątyni znajduje się szereg małych cel, które trzymały ascetycznych czcicieli i pielgrzymów. Trwa debata, czy ta świątynia została założona jako Zoroastriańskie lub hinduistyczne Miejsce kultu, ponieważ struktura zawiera elementy architektoniczne z obu wyznań, bez całkowitego przylegania do żadnej z nich. Najbardziej ugruntowana teoria umieszcza świątynię w tradycji Zoroastriańskiej, ale z czasem przekształciła się w głównie hinduistyczne Miejsce kultu. Pod koniec XIX wieku miejscowość została opuszczona, najprawdopodobniej w wyniku malejącej populacji Indian w Azerbejdżanie.