De kamer blijkt toegankelijk te zijn via twee zijdeuren, elk met een belangrijk verhaal te vertellen. Een van deze deuren, duidelijk aangeduid als de hoofdingang, draagt nog steeds de sporen van de originele kloppers die ooit de toegang afsloten (zoals blijkt uit de eerste foto). Aan de andere kant is er echter een ingang die meer gehavend en moeilijk te bereiken is. Maar de ingang die op een buitengewone manier tot de verbeelding spreekt, is degene die op de tweede foto wordt onthuld. Hier presenteert een gedeeltelijk verzonken opening zich als een uitnodigend gat dat directe toegang tot de zee geeft. Vanaf dit punt binnenkomen is alsof je aan een droom begint. Een ingehouden adem, twee slagen en je merkt dat je van een klein druk strand naar een zwevende plek wordt getransporteerd, uit de stroom van de tijd.Deze kamer speelt een bijzondere rol in de badplaats Santa Caterina di Nardò. De functie dateert uit de 19e en het begin van de 20e eeuw, toen vrouwen met een bepaalde sociale positie de kans kregen om te genieten van de voordelen van baden in de zee. Deze momenten vereisten absolute discretie en vertrouwelijkheid. Om aan deze behoeften te voldoen, werden er speciaal langs de klif kamers gebouwd. Hier drong het zeewater binnen waardoor er overdekte natuurlijke poelen ontstonden, vaak verrijkt met kleine strandjes, net als in dit geval.De dames hadden rechtstreeks toegang tot deze kamers vanaf de grond, zodat ze zich in het water konden onderdompelen zonder nieuwsgierige blikken te storen en zonder zichzelf bloot te stellen aan de stralen van de zomerzon, die hun tere huid had kunnen bruinen, waardoor ze eruitzagen als die van de boerinnen die op het land werkten. Deze ruimte vertelt een fascinerend hoofdstuk in de geschiedenis, waar elegantie en privacy samengaan met natuurlijke schoonheid en het mariene milieu, waardoor een geheim en sfeervol toevluchtsoord ontstaat voor degenen die het zich kunnen veroorloven.