Το γεωλογικό υπόστρωμα της περιοχής της ρεματιάς χαρακτηρίζεται από την παρουσία μιας ασβεστολιθικής βάσης, πάνω στην οποία έχουν τοποθετηθεί με την πάροδο του χρόνου διάφορα στρώματα αργίλου αναμεμειγμένα με άμμο και ασβεστολιθικό υλικό, από την ένωση των οποίων σχηματίζεται μια εύκολα θρυμματιζόμενη "επίστρωση".Οι ρεματιές είναι ένα διαβρωτικό φαινόμενο που προκύπτει αφενός από τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά του εδάφους και αφετέρου από τις ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής αυτής: κατά τη διάρκεια των ξηρών καλοκαιριών στις περιοχές αυτές, ο ήλιος προκαλεί την ξήρανση του εδάφους (οι ρεματιές σχηματίζονται κυρίως στις πλαγιές με νότιο προσανατολισμό), γεγονός που ευνοεί τον σχηματισμό ρωγμών, στις οποίες, κατά τους βροχερούς χειμερινούς μήνες, εισχωρεί μετεωρικό νερό, προκαλώντας τη διάσπαση του εδάφους. Ο σχηματισμός τους επηρεάζεται επίσης από τα εκτεταμένα φαινόμενα άγριας αποψίλωσης που πραγματοποιήθηκαν στις περιοχές αυτές μεταξύ του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα.Οι ρεματιές παίρνουν πολύ διαφορετικές μορφές: Μωραϊνικές ρεματιές, μικρά στρογγυλεμένα ανάγλυφα που τοποθετούνται το ένα πάνω στο άλλο- biancane, μικρά απομονωμένα στρογγυλεμένα ανάγλυφα, τα οποία πήραν το όνομά τους από την παρουσία, το καλοκαίρι, μιας λευκής πατίνας που καλύπτει την επιφάνειά τους, συνέπεια της έκκρισης αλάτων- τάφροι ρεματιάς, που τοποθετούνται η μία δίπλα στην άλλη και χωρίζονται από λεπτές κορυφογραμμές- ρεματιές με μαχαίρι.Παρά το γεγονός ότι το φαινόμενο των ρεμάτων επιταχύνει τη διαδικασία ερημοποίησης της περιοχής και καθιστά τεράστιες εκτάσεις γης άγονες και άχρηστες από γεωργική άποψη, η ιδιαιτερότητα και η μοναδικότητα του ίδιου του φαινομένου οδηγεί στην επιδίωξη περιβαλλοντικής και τουριστικής αναβάθμισης.Από την άλλη πλευρά, οι ρεματιές βρίσκουν πολύ χώρο στη λογοτεχνία. Ο Carlo Levi στο "Ο Χριστός σταμάτησε στην Έμπολι" τις περιγράφει ως εξής: "... και γύρω γύρω άλλος λευκός πηλός χωρίς δέντρα και χωρίς χορτάρι, σκαμμένος από τα νερά σε τρύπες, σε κώνους, σε φαράγγια με κακή όψη, σαν σεληνιακό τοπίο..." και πάλι "... και από παντού δεν υπήρχε νερό, δεν υπήρχε νερό, δεν υπήρχε χώμα, δεν υπήρχε νερό. και σε όλες τις πλευρές δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά γκρεμοί από λευκό πηλό, πάνω στους οποίους στέκονταν τα σπίτια σαν να είχαν απελευθερωθεί στον αέρα". Ο Albino Pierro, ένας ποιητής από το Tursi, αφιερώνει ένα ποίημα ''A jaramme'' στις ρεματιές και ορίζει τον τόπο του ως ''a terre de iaramme'', τη γη των ρεματιών, ακριβώς λόγω της δύναμης των ρεματιών να καθορίζουν τη δομή του τοπίου αυτών των τόπων.
