Bazylika św. Marii Salomei i Święte Schody

Kościół poświęcony świętej Marii Salome, patronce Veroli, znajduje się niedaleko katedry św. Andrzeja Apostoła i stoi w miejscu, gdzie w 1209 roku znaleziono szczątki pobożnej Niewiasty z Ewangelii.

Według sprawozdania przesłanego Innocentemu III przez Girarda, opata z Casamari, ciało zostało znalezione w "locus arduus et aridusvaldedifficilis ad eundum, praecipitiis plenum et rupibus", na wskazanie niejakiego Tommasa, kustosza kościoła San Pietro. Wokół grobowca zbudowano oratorium, które z czasem przekształcano i powiększano. Stary budynek został zniszczony w trzęsieniu ziemi w 1350 roku, ale został odbudowany i poświęcony w 1492 roku. Kolejne renowacje fasady i wnętrza kościoła rozpoczął biskup De Zauils na początku 1700 roku, a zakończył je w 1733 roku biskup Tartagni, jego następca. Wnętrze podzielone jest na trzy szerokie nawy, a w centralnej absydzie znajduje się obraz św. Salomea autorstwa Cavaliere d'Arpino (Giuseppe Cesari, 1568-1640), natomiast figury świętych Apostołów Jana Ewangelisty i Jakuba Większego są prawie na pewno dziełem miejscowego malarza Giuseppe Passeri. Na tyłach lewej nawy znajdują się freski z XIII-XIV w.; po prawej stronie prezbiterium znajduje się majestatyczny tryptyk "Madonna i Święci", sygnowany przez D.F. Hispanusa w 1561 r., ozdobiony złoconą i malowaną drewnianą ramą. Obok tryptyku znajduje się duży obraz, przypisywany Francesco Solimena (1657-1747), przedstawiający różne zakony franciszkańskie i Matkę Boską przekazującą sobie "cingulum", symbol zjednoczenia. Freski w kopule przypisywane są Giacinto Brandi (1623-1690), a inne, znajdujące się na ścianach po bokach ołtarza, według A. Scaccia Scarafoni, są autorstwa malarza Frezzi, z Parmy. W pierwszej kaplicy lewej nawy na ołtarzu przechowywany jest obraz Niepokalanego Poczęcia autorstwa Sementiego. Na ścianach bocznych, po prawej i lewej stronie, znajdują się dwa obrazy ze scenami Męki Pańskiej, prawdopodobnie autorstwa Maratty (1625-1713), odnowione w 1922 r. przez niemieckiego malarza Haslekera. W pierwszej i drugiej kaplicy wzdłuż prawej nawy znajdują się odpowiednio Krucyfiks autorstwa F. Trevisani (1656-1746) i Depozyt autorstwa A. Cavallucci di Sermoneta (1752-1759). W pierwszej połowie XVII wieku w drugiej kaplicy biskup Tartagni kazał wybudować Święte Schody, składające się z dwunastu stopni (na jedenastym znajduje się fragment Świętego Krzyża Jerozolimskiego), gdzie można uzyskać odpust zupełny nadany przez papieża Benedykta XIV. W trzeciej kaplicy można podziwiać drewnianą figurę świętej Salomei, pochodzącą z XVII-wiecznej szkoły Berniniego. W ostatniej kaplicy prawej nawy znajduje się pomnik pogrzebowy, który Laudazia De Minaldis w 1655 roku chciała poświęcić swojej córce Francesce Antonii Leni, która zmarła, gdy miała zaledwie 15 lat. U góry, wewnątrz doskonałego owalu, popiersie młodej dziewczyny o delikatnych rysach i dwa wdzięczne putta trzymające draperię z dedykacją sprawiają, że cały pomnik jest wyrafinowany i wzruszający; ręka artysty potrafiła zinterpretować głęboki, ale opanowany smutek matki, która chciała przypomnieć potomnym swoją istotę. W Konfesji, mauzoleum pokrytym cennym marmurem i zbudowanym przez biskupa Tartagni w 1742 roku, doczesne szczątki św. Marii Salomei są obecnie przechowywane pod ołtarzem i wewnątrz złoconej urny. Po obu stronach ołtarza w dwóch innych urnach znajdują się relikwie świętych Błażeja i Demetriusza, towarzyszy Świętego. Oratorium znajdujące się na niższym piętrze, pierwszy budynek zbudowany na tym terenie, można odwiedzić schodząc po schodach wokół okrągłej wieży. Obok schodów widoczna jest jeszcze starożytna studnia, z której czerpali wodę "FratresCustodes", obecni w oratorium od 1210 r. Pod ołtarzem krypty można zobaczyć dokładne miejsce, w którym do 1209 roku przechowywano ciało Świętej; naprzeciwko znajduje się mała kamienna urna, w której umieszczono jej kości po ich znalezieniu, tu pozostały aż do trzęsienia ziemi w 1350 roku, które uszkodziło wieko. Od tego czasu kości zostały przywiezione i przechowywane w kaplicy skarbca katedralnego, gdzie pozostawały przez około 400 lat, kiedy to zostały ponownie uroczyście przeniesione przez biskupa Tartagniego do kaplicy Zawierzenia, z okazji obchodów siódmego stulecia odkrycia świętych szczątków (1209-1909). Naprzeciwko Bazyliki św. Marii Salomei stoi Seminarium Duchowne, w którym od drugiej połowy XVIII wieku mieści się Biblioteca Giovardiana, jedna z najstarszych bibliotek publicznych we Włoszech.