Bazylika świętych czterech koronowanych

Bazylika świętych czterech koronowanych jest częścią kompleksu chrześcijańskiego położonego w rzymskiej parafii Celiusza, na wzgórzu o tej samej nazwie. Wrażenie, jakie masz, gdy przekraczasz jego próg, polega na zanurzeniu się w atmosferze starożytnego i zawieszonego w czasie, z dala od chaosu i szalonych rytmów moderna City. Ogólnie można odwiedzić: kościół poświęcony czterech chrześcijańskich męczenników, uroczy Klasztor z xiii wieku, w pokoju Kalendarz i Kaplica San Silvestro, w sali Pentafore i wspaniałe freski klasie gotyckim stylu.Nazwa klasztoru pochodzi od czterech żołnierzy męczeńską śmierć ("koronę", czyli od lauru, męczeństwa) ściśle, surowo, w Mediolanie i Vittorino, Rey nie chciał stracić czterech lub pięciu rzeźbiarzy, którzy odmówili rzeźbić posąg pogańskiego bożka, stwierdzając w ten sposób swoją wiarę chrześcijańską. Kościół ma dziś wygląd twierdzy, średniowiecznej twierdzy otoczonej imponującymi murami i zwieńczonej wieżą. Pierwotny rdzeń został zbudowany w IV wieku przez Papieża Melchiada pod nazwą " titulus aemilianae "lub" titulus Ss. Quattuor Coronatorum", którego absyda przetrwała (na zdjęciu 1) i niektóre pozostałości znajdujące się pod obecną bazyliką; w VII wieku papież Honoriusz i przebudował i rozbudował kościół, który następnie w IX wieku Lew IV przeszedł radykalną renowację. Zniszczony przez Normanów Roberta Guiscarda w 1084 r. kościół został przebudowany na pomniejszone formy Pasquale II na początku XII wieku: z tej okazji front został przekształcony w dziedziniec, pierwotna NAWA Środkowa podzielona jest na trzy nawy dwoma rzędami kolumn, a nawy boczne zamienione na klasztor i refektarz.W 1116 kompleks został przekazany Wspólnocie klasztornej, w 1138 został administracją benedyktynów opactwa Sassovivo w Foligno, którzy zachowali go do XV wieku. Następnie wraz z Marcinem V stał się rezydencją episkopalną; w 1521 r.przeszedł do Kamaldończyków, a w 1560 r. do zakonnic augustiańskich, które nadal się nim opiekują. Pius IV (1559-1565) odbudował go ponownie, udostępniając dobudowany Klasztor biednym sierotom, które przeniosły się tutaj z wyspy Tyberyna: był to najstarszy z konserwatystów dla starych dziewic, które stały w Rzymie. Przez wieki był bastionem pałacu Laterańskiego i rezydencji papieskiej: w 1265 roku mieszkał tu Karol Andegaweński.

Wewnątrz kościoła widoczne są pozostałości średniowiecznych fresków z połowy XIII i XIV wieku. W lewej nawie ołtarz św. Sebastiana, najbardziej czczonego w Bazylice. Apsyda malowana jest freskami ku chwale Wszystkich Świętych (1623). Z lewej nawy można dostać się do XIII-wiecznego klasztoru cosmatesco.

Zgodnie z gankiem, po prawej stronie można odwiedzić pokój kalendarz, nazwany tak ze względu na XIII-wieczne freski, powrócił do światła w 1913 roku. Przedstawione są tu personifikacje miesięcy roku ze zwojami kalendarzowymi z gotyckim pismem. Szczególną cechą jest właśnie obecność tekstu pisanego, który był powszechny w iluminowanych kodeksach, ale nie w malarstwie. Piękna jest także Kaplica San Silvestro z XII-wiecznymi malowidłami ściennymi, które wyglądają, jakby wczoraj wyszły z pędzla artysty. Opowiadają historie o Papieżu Sylwestrze, tak zwanej darowiźnie Konstantyna, o tym fałszywym szaleństwie, jakim kościół od wieków usprawiedliwiał świecką władzę papieży, spadkobierców cesarzy rzymskich. Oto on, Konstantyn, z twarzą pełną krost, biedny cesarz, wziął trąd, a oto papieża Sylwestra, który go ochrzcił, leczy, przekształca go na chrześcijaństwo, a do papieża do Rzymu i całego Zachodu.