1943an sortua, kokapen desberdinak izan zituen 1982. urtera arte, gaur egungo gunea Ramón y Cajal kalean inauguratu zen arte, Enrique Escudero de Castro alkate zela eta museoak bere izena hartu zuen arte. Duela urte batzuk industutako erromatar berantiarreko nekropoliaren gainean dago. Museoari izaera gehien ematen dion egitura den nekropoliaz gain, aipamen berezia merezi du hileta-epigrafia bildumak, Espainiako onenetakoa. Ez dira hain garrantzitsuak erromatarren meatzaritzaren atalak, garai hartako produktuen, lanabesen eta lanabesen tipologia anitza dutenak, edo zeramikazko ekoizpenak, baxera batik bat, portua K.a. II. Erromako eskulturak ere baditu adibide onak, eta horien artean nabarmentzen da bere exekuzio bikainagatik koroadun ume baten erretratua, ziurrenik familia inperialaren duintasun handia adierazten duena. Bigarren solairuko erakusketa iraunkorra erromatarren etxebizitzari eta merkataritzari eskainitako guneekin amaitzen da.1967an aurkitu eta induskatu zuten. Aurkikuntzak piztutako interesak Cartagenako Udala museoaren inguruan egoitza berri bat egitea aztertzera eraman zuen. Proiektua Pedro Antonio San Martín arkitektoak egin zuen, orduan museoko zuzendaria, eta hark diseinatu zituen nekropoliaren inguruko bi solairuak, gaur egun ezagutzen dugun bezala.Garai honetako oso adibide gutxi ezagutzen direnak izateaz gain, nekropoli honek duen gauzarik deigarriena biltzen dituen ehorzketa barietate tipologikoa da, K.o IV. mendearen amaieran edo V. mendearen hasierakoak, eta kristautasunaren sarrerarekin bat datozenak. Banakako hilobiez gain, forma angeluzuzena edo erdizirkularra duten tumulu-egiturak eta bi panteoi daude.