O Castelo de Limatola, que domina a antiga vila medieval, garda o val atravesado polo río Volturno, entre o macizo Taburno, o monte Maggiore e as montañas Tifatini. Construída quizais sobre estruturas defensivas preexistentes, primeiro samnita e logo longobarda, pero documentada dende o século XII, caracterízase por uns muros macizos de planta poligonal.Concibida como unha estrutura defensiva, non obstante, cumpriu funcións esencialmente residenciais.As intervencións promovidas por Carlos I de Anjou remóntanse a 1277, para recoñecerse nas salas abovedadas oxivais contiguas á parte máis antiga da estrutura correspondente ao torreón rectangular.Os Condes Della Ratta, señores feudais de Limatola dende 1420, son os responsables das intervencións nos muros exteriores e das reestruturacións e ampliacións realizadas nalgunhas estancias das escaleiras e das galerías, de estilo abertamente renacentista.Francesco Gambacorta e Caterina Della Ratta, na segunda década do século XVI, tamén realizaron intervencións nas estruturas defensivas e na Igrexa Palatina de San Nicola que, porén, conserva o portal románico orixinal.Son significativas as intervencións dos séculos XVII e XVIII debidas aos Gambacorta, aos Mastelloni e aos Lottieri d'Aquinos que se sucederon como señores feudais en Limatola: a decoración da Capela, os frescos do século XVII na casa de hóspedes con escenas tomadas de Gerusalemme Liberata e os do século XVIII da planta principal con arquitecturas ilusionistas, paisaxes, espirais, grotescos. En 1806 o castelo foi comprado polos Canelli, caendo aos poucos nun estado de total decadencia.Na actualidade é propiedade da familia Sgueglia que se encargou da súa restauración e que o fixo funcional para aloxamento e actividades culturais.
