Catedral de Speyer

A catedral de Speyer, unha basílica con catro torres e dúas cúpulas, foi fundada por Conrado II en 1030 e remodelada a finais do século XI. É un dos monumentos románicos máis importantes da época do Sacro Imperio Romano Xermánico. A catedral foi o lugar de enterramento dos emperadores alemáns durante case 300 anos.A catedral de Speyer é histórica, artística e arquitectónicamente un dos exemplos máis significativos da arquitectura románica de Europa. É, polas súas proporcións, a máis grande e, en virtude da historia á que está vinculada, a máis importante.A Catedral é unha expresión e autorretrato da abundancia do poder imperial durante o período Saliano (1024 - 1125) e foi construída en competición consciente coa Abadía de Cluny como edificio representativo da oposición papal.A Catedral incorpora o trazado xeral de San Miguel de Hildesheim e perfecciona un tipo de plano que foi adoptado en xeral en toda a Renania. Esta planta caracterízase polo equilibrio dos bloques leste e oeste e pola colocación simétrica e singular das torres que enmarcan a masa formada pola nave e o cruceiro. Baixo Henrique IV realizáronse renovacións e ampliacións. A catedral de Speyer é a primeira estrutura coñecida que se construíu cunha galería que rodea todo o edificio. O sistema de soportais engadido durante estas reformas foi tamén unha primicia na historia da arquitectura.Polo seu tamaño e a riqueza das súas esculturas, algunhas creadas por escultores italianos, destaca entre todas as igrexas románicas contemporáneas e posteriores de Alemaña, e tivo unha profunda influencia no deseño dos seus planos e bóvedas. Hoxe, despois da destrución da abadía de Cluny, a catedral de Speyer é a igrexa románica máis grande do mundo. Así mesmo, a súa cripta, consagrada en 1041, é a sala máis grande da época románica. Na súa bóveda foron sepultados nada menos que oito emperadores medievais e reis do Sacro Imperio Romano Xermánico da Nación Alemá desde Konrado II ata Alberto de Habsburgo en 1309. En 1689 a Catedral foi seriamente danada por un incendio. A reconstrución dos vans oeste da nave de 1772 a 1778, como unha copia case arqueolóxicamente exacta da estrutura orixinal, pode considerarse como un dos primeiros grandes logros da preservación do monumento en Europa. A obra do oeste, reconstruída de 1854 a 1858 por Heinrich Hübsch sobre os antigos cimentos, é, pola contra, un testemuño da interpretación do Romanticismo da Idade Media e, como tal, un logro independente do século XIX. Encargado polo rei bávaro Luís I, o interior foi pintado en estilo nazareno tardío pola escola de Johannes Schraudolph e Josef Schwarzmann de 1846 a 1853.