Dwie wieże przy odpowiednich wejściach i krąg murów od wieków strzegły średniowiecznego piękna Cordovado, wioski friulijskiej, która szczyci się naprawdę rzadkimi skarbami w tak małym miasteczku, utworzonym w pobliżu brodu na rzece Tagliamento, gdzie Rzymianie wznieśli castrum wzdłuż via Julia Augusta. Na północ od wsi znajduje się Sanktuarium Madonna delle Grazie, perła sztuki barokowej, a na południu elegancka "starożytna katedra S.Andrea" w stylu romańskim. Obecny ufortyfikowany obszar Cordovado, zwany Zamkiem, jest wynikiem zmian i rozwarstwień, jakie zaszły na przestrzeni czasu, szczególnie między XVII a XIX wiekiem. Biskupi Concordii ufortyfikowali go około XI-XII wieku, czyniąc z niego najważniejszy zamek na równinie, siedzibę licznych władz cywilnych, wojskowych i kościelnych. W pełni funkcjonował do XV wieku.
W późnym średniowieczu zewnętrzny krąg murów, z istniejącymi do dziś wałem, fosą i dwiema basztami, zamykał wewnętrzną przestrzeń, składającą się z zamku biskupiego, wyposażonego z kolei w mury i fosę ze zwodzonym mostem, donżon i inne zabudowania. Obok stała wieś.
Naprzeciw zamku w średniowieczu powstał szereg budynków, służących jako domy sztabowe i biura usługowe (kapitan i steward). Z ich późnego średniowiecza i nowożytnego rozwoju zidentyfikowano dwie szlacheckie rezydencje, znane jako Palazzo Bozza-Marrubini, w pobliżu Bramy Zegarowej i Palazzo Agricola (dalej na południe). Wygląd obu domów jest renesansowy, z dużymi łukami, które wyróżniają dostęp do parteru i rzędami otworów, w tym dużymi trójdzielnymi oknami. Z tyłu roztacza się widok na parki i ogrody.
Wewnątrz otoczonego murem kręgu znajduje się również Palazzo Freschi Piccolomini (1669-1704), wcześniej nazywany Attimis, imponująca budowla o renesansowych liniach, trzykondygnacyjna z dużym portalem wejściowym, otoczona zielenią wielowiekowego parku. Nieopodal, w pobliżu północnej bramy, stoi kościół San Girolamo (XIV w.). Z dwóch wież bramnych południowa zachowała poternę, północną, zwaną też Zegarem, schody i drewniane kładki wewnątrz.
