Czerwony Pałac

Budowa czerwonego pałacu miała miejsce w latach 1671-1677. Autorstwo budynku jest identyfikowalne przez architekta Pietro Antonio Corradi, natomiast stocznie i prace zostały skierowane przez Matteo Lagomaggiore. Budynek jest dostrojony do schematu W Kształcie Litery U, wywodzącego się z typów zastosowanych przez białego Bartolomeo: dwa skrzydła są połączone loggiami, które definiują dziedziniec o kwadratowym planie. Każde z dwóch szlachetnych pięter ma zwykły układ, który obejmuje loggię i salon w pozycji osiowej oraz szereg sal po obu stronach. Ridolfo Maria, pierworodny, dotknął drugiego szlachetnego piętra, Gio.Francesco pierwszy, ale w 1683 r. Ridolfo zmarł bez męskich spadkobierców, a jego brat, który został jedynym właścicielem, przeniósł się na drugie piętro nobile, wykupił portrety rodziców od siostrzenicy Paoli, narzeczonej Carlo Spinoli, i zaczął dekorować fresk wzdłuż sal drugiego piętra nobile, kładąc warunki wstępne, aby rozciągały się poza wschodnie skrzydło, które zakończyło się po jego śmierci, do wszystkich innych pokoi mezzati. Artyści, którzy w latach 1679 i 1694, uczestniczyli w tej pierwszej interwencji dekoracyjnej, byli Domenico Piola (1627-1703) i Gregorio de Ferrari (1647-1726), a następnie Paolo Gerolamo Piola (1666-1724), z pomocą kwadraturistów i tynkarzy. Zostały one urządzone, pod koniec tej pierwszej interwencji, salon, z widokami na ścianach Bolognese Gio.Heinrich i Antonio Haffner, a fresk na raz, arcydzieło Gregorio de Ferrari jest niestety zniszczony przez bombardowania ostatniej wojny; cztery pokoje na wschód, z każdego podmiotu zainspirowały go na jeden sezon w roku, a wreszcie Loggia, do której przy okazji tych interwencji, łuki powietrzne zostały zamknięte, przekształcając go w małej galerii, gdzie Codassi malować rzęsy ruiny i Paolo Gerolamo Piola przedmiotów mit Diana i Endymion. Wiosną 1691 r.rozpoczęła się druga faza dekoracyjna, która w ciągu roku wpłynęła na cztery sale boczne w Ponente: pokój życia człowieka i pokój Humanistyczny były freskami Gio.Andrea Carlone (1639-1697) z Pomocą Antonio Haffnera dla kwadratów, które na ścianach drugiej sali otwierają się krajobrazy Carlo Antonio Tavelli (1668-1738); otoczenie alkowy, które obecnie częściowo reprezentuje późniejszy wystrój, wciąż było freskami Gio.Andrea Carlone i od brata, Mikołaja; ostatnia sala jest całkowicie Bartolomeo Guidobono (1654-1709), w tym Kuźni wulkanu na raz lub niestety utracone i zastąpione, w 1736 roku, z młodości w Cimento Domenico Parodi. Renowacja i ukończenie aparatu dekoracyjnego trwało do połowy XIX wieku i jednocześnie rosło pod względem jakości i ilości prac kolekcja Brignole-Sale, która kilka lat po śmierci Gio.Francesco, zostanie wzbogacony o ważny wkład teścia Giuseppe Maria Durres. Kontynuator twórczości artystycznej Gio.Franciszek I był jego bratankiem Gio.Franciszek II (1695-1760), gdzie trzeba zlecił architekt Francesco Canton do dekoracji fasady Czerwony Pałac i przylegający pałac, który w 1746 roku przyjął nowoczesny wygląd, różniący się od cech, w których zawarte lwa, które są oznaczone na nadprożach okiennych z dwóch pięter, szlachetny, z dokładnym odniesieniem do broni Heraldyka Brignole, przedstawiający lwa pod drzewem śliwy (in dialetto genovese "Brignole"). Misja dyplomatyczna przeprowadzona w Paryżu w latach 1737-1739 Francesco II był w stanie docenić styl regencji ówczesnej cesarzowej: zlecił portrety jego i jego żony malarzowi króla, Rigo, aw Genui chciał zaktualizować pomieszczenia i Meble zgodnie z nową modą. W programie tym umieszczona jest również dekoracja Lorenzo De Ferrari, syna Gregorio, w pierwszej sali tzw. zależności pałacu. Ta polityka świetności artystycznej została zwieńczona w 1746 r.wyborem Gio.Franciszek II Dodzie Republiki Genui. Nowe interwencje polegające na stworzeniu nowego mieszkania w tak zwanych górnych antresolach położonych powyżej drugiego piętra pochodzą z około 1783 r., kiedy Antoni Juliusz II (1764-1802) poślubił żywą i kulturalną postać patrycjata Sieny: Anne Pieri. Niestety, seria pokoi, o których mowa, których wątki zostały zainspirowane tematami o niejasno oświecających treściach i których motywy dekoracyjne znajdowały się między stylem Ludwika XVI a proto-neoklasycyzmem, została w dużej mierze zniszczona przez bombardowania ostatniej wojny. Jeszcze do połowy XIX wieku, kiedy pałac należał do Antonio Brignole Sala, podłogi zostały przerobione z cennego polichromowanego marmuru. Najstarsza córka Antonio Maria, lepiej znany w Genui jako duchessa di Galliera, współdziedzicami tego samego czerwonego Pałacu, po śmierci ojca, otrzymał całe wykorzystanie w śmierci siostry, i zobaczył, że syn Filipa, otrzymał od markiza Raffaele De Ferrari, nie wykazywał zamiłowanie do Internetu dziedzictwa i tradycji dwóch rodów, z których pochodził, w styczniu 1874 roku postanowił oddać Czerwony Pałac do swojego rodzinnego miasta w celu "wzmocnienia i upiększyć zyski" w Genui, a jednocześnie, z oczywisty pomysł, aby budynki, prawdziwy pomnik Rod Brignole - sale.