De cultuur van Tadzjikistan heeft zich meer dan duizend jaar ontwikkeld. De Tadzjiekse cultuur kan worden verdeeld in twee gebieden, Metropolitan en Kuhiston (Highland). Moderne stadscentra zijn onder andere Dushanbe (de hoofdstad), Khudjand, Kulob en Panjikent.Het zoroastrianisme werd door Perzische keizers aangenomen als een staatsgodsdienst en werd ook in Centraal-Azië beoefend. Uiteindelijk daalde het na de Arabische veroveringen. De grootste viering in Tadzjikistan uit de pre-islamitische periode is Navruz, wat betekent "New Day". Het wordt gehouden op 21 of 22 maart, wanneer de teelt van het land begint. Tijdens Navruz bezoeken veel families familieleden, gooien oude spullen weg, schoonmaken het huis, en spelen veld games. Speciale gerechten worden ook geserveerd. Andere pre-islamitische Tadzjiekse tradities zoals vuurspringen, dansen rond het vuur, en het bestrijden van 'duivels' met vuur, komen nog steeds voor in de meer afgelegen gebieden. De "muur van grote Tadzjiekse schrijvers" is de gevel van de schrijvers’ Union building in Dushanbe, de thuisbasis van een vereniging van schrijvers, dichters, toneelschrijvers en andere schrijvers. De grote muur is gemaakt met negen niches met elf levensgrote beelden van beroemde Tadzjiekse schrijvers, een eerbetoon aan Tadzjikistan’s Perzische en Sovjet geschiedenis.
De 8e-eeuw “Adam van dichters,” Rudaki, neemt terecht de centrale fase in. Hij wordt beschouwd als een vader van klassieke Perzische literatuur, maar helaas heeft slechts een klein deel van zijn werk de tand des tijds overleefd.
