Dolina Świątyń

W Dolinie Świątyń, uznane za Unesco "Światowego Dziedzictwa" w 1997 roku, leży jeden z największych kompleksów archeologicznych w basenie Morza Śródziemnego, ustawiony w krajobrazie rzadkiego piękna składającego się głównie z starożytnych drzew oliwnych i migdałowych. Akragas był jednym z najważniejszych greckich kolonii na Sycylii, obejmujące około 450 hektarów, założone około 582 pne przez osadników z pobliskiej Geli i Rodos. 6Wybranym miejscem był płaskowyż naturalnie chroniony od północy przez Rupe Atenea i Colle di Girgenti, a od południa przez długą Collina dei Templi, graniczący z obu stron z rzekami Akragas i Hypsas, płynącymi na południe w jednym biegu, u ujścia których znajdował się starożytny port (emporion). 5Od początku - za czasów tyranii Falaridesa (570-554 p.n.e.), słynącego z okrucieństwa - tarasowe miasto charakteryzowało się regularnym układem urbanistycznym. Na Rupe Atenea znajdował się akropol o funkcji sakralnej i obronnej; na Wzgórzu Świątyń mieściły się monumentalne sanktuaria; w strefie centralnej osady i budynki użyteczności publicznej, zaś 4defektów grzebano w nekropoliach poza miastem. W ostatnich dekadach VI wieku p.n.e., Akragas zostało otoczone potężnym murem o długości 12 kilometrów i wyposażone w dziewięć bram. Kolonia osiągnęła sławę i potęgę za czasów tyrana Therona (488-471 p.n.e.), zwycięskiego nad Kartagińczykami pod Himerą w 480 r. p.n.e., a 2przede wszystkim w latach demokracji (471-406 p.n.e.) ustanowionej przez aragońskiego filozofa Empedoklesa. Niezwykła seria świątyń w stylu doryckim na południowym wzgórzu została zbudowana w tym okresie. 1A drugi konflikt z Kartagińczykami oznaczał koniec ery dobrobytu i w 406 r. p.n.e. Akragas został zniszczony. Następnie miasto przeżyło nową fazę rozwoju wraz z przybyciem (między 338 a 334 r. p.n.e.) greckich kolonistów pod wodzą Timoleona, ale nie osiągnęło już takiej potęgi, jaką miało niegdyś i jego losy zostały powiązane z wynikiem walk między Rzymem a Kartaginą o posiadanie Morza Śródziemnego. Podczas wojen punickich Akragas było bazą Kartagińczyków przeciwko Rzymianom, którzy zdobyli je w 210 r. p.n.e. i zmienili jego nazwę na Agrigentum. Pod panowaniem rzymskim miasto przeżyło kolejną fazę rozkwitu związaną także z handlem siarką (II-IV wiek n.e.). W czasach chrześcijańskich na Wzgórzu Świątyń wybudowano kościoły i cmentarze. Do czasu zdobycia miasta przez Arabów w 829 roku, dzielnice mieszkalne znajdowały się już na Wzgórzu Girgenti, zwanym tak od średniowiecznej nazwy miasta (od arabskiego Gergent lub Kerkent), gdzie rozciąga się dzisiejsze miasto Agrigento.