Top of the World
Jego początki sięgają roku tysięcznego, kiedy to św. Dominik z Foligno, mnich benedyktyński, założył w tym miejscu dzikiego piękna i samotności klasztor pod wezwaniem św. Benedykta, który już wcześniej był miejscem pustelni, o czym świadczy pobliska mistyczna grota Madonny delle Cese, wydrążona w górze i zbudowana pod wysokim urwiskiem. Na polecenie papieża Innocentego III z Anagniny, w 1204 roku opactwo i posiadłość przeszły w ręce kartuzów, którzy nadzorowali budowę nowego klasztoru, bardziej zgodnego z ich życiem i regułą monastyczną. Klasztor jest organicznym kompleksem budynków, alei i ogrodów na krótkim placu z widokiem na zalesioną przepaść. Na tym placu znajdują się starożytne romańsko-gotyckie kwatery gościnne, znane jako "Pałac Innocentego III", który faktycznie uwielbiał się tu zatrzymywać, a obecnie mieści się tu ważna biblioteka, która może pochwalić się ponad 36 000 tomów. Naprzeciwko stoi kościół opactwa poświęcony św. Bartłomiejowi. Bartłomieja. Przebudowywany przez wieki, jest XVIII-wieczny, z neoklasyczną fasadą. Jednonawowe wnętrze podzielone jest ikonostasem na dwie części - conversi i padri, zgodnie z charakterystyczną dla kościoła kartuskiego cechą; w obu niezwykłe są drewniane chóry. Na ścianach znajdują się malowidła Filippo Balbi, natomiast sklepienie kolebkowe zdobią freski Giuseppe Caci. Godne podziwu są dwa krużganki.Mniejszy zamyka cmentarz kartuzów, na lewo od niego otwiera się kapitularz (z intarsjowaną podłogą na ciemnym orzechowym tle), na którego ścianach można podziwiać osiem obrazów Marii Magdaleny, prawdopodobnie autorstwa Caci. Natomiast duży krużganek, pochodzący z XVIII wieku, znajduje się na niższym poziomie niż kościół i jest w stylu renesansowym. Na szczególną uwagę zasługuje również zakrystia, godna uwagi ze względu na orzechowe meble szkoły kartuskiej i freski na sklepieniu przedstawiające życie Dziewicy. Klejnotem klasztoru kartuzów jest apteka, mieszcząca się w małym budynku z ogrodem przed nim, charakteryzującym się żywopłotami z bukszpanu, wymodelowanymi w ciekawe kształty przez samych mnichów, niegdyś ogród botaniczny. Została zbudowana w XVIII wieku, ale mnisi z Czartorii od zawsze zbierali w okolicznych górach zioła, z których przygotowywali leki, maści, medykamenty, które przechowywali w glinianych słojach. Można je nadal podziwiać starannie wyłożone w jednym z dwóch zachwycających pomieszczeń.Do dziś zachowała się produkcja tradycyjnych nalewek. Pomieszczenia apteki wyposażone są w XVIII-wieczne meble i piękne drewniane regały, na których pięknie prezentują się bukowe skrzynki oraz szklane i ceramiczne wazony. Wyjątkowy jest wystrój malarski, zwłaszcza tzw. salottino del Balbi, poczekalni nazwanej na cześć głównego dekoratora całego kompleksu, neapolitańskiego malarza Filippo Balbi, który w latach 1857-1865 przebywał przez dłuższy czas w Domu Czarterowym jako schronienie przed oblężeniem Burbonów i wykonał liczne obrazy. Uwagę zwiedzających przyciągają jednak sklepienia krzyżowe głównej sali aptekarskiej, ozdobione pod koniec XVIII wieku przez Giacomo Manco w stylu pompejańskim, w nawiązaniu do mody, która wybuchła po pierwszych odkryciach malowideł w Pompejach i Herculaneum. Wreszcie, również w Aptece, można podziwiać uderzający obraz naturalnej wielkości autorstwa Balbi, przedstawiający Ojca Benedetto Ricciardi, dyrektora Apteki aż do jego śmierci w 1863 roku. Obraz ten, dzięki umiejętnej grze perspektywicznej, sprawia silne wrażenie realizmu. Ze względu na wszystkie te cechy szczególne, na różnorodność stylów i tematów, na swoje znaczenie historyczne i artystyczne, Dom Zakonny w Trisulti, zamieszkały i zarządzany przez ojców cystersów od 1947 roku, został uznany za Pomnik Narodowy w 1890 roku.
