Domuz kasabı

Norcino, Norcia'dan gelen anlamında, ortaçağda cerrahın yerini alan küçük figürlerden birini belirtmek için aşağılayıcı bir anlamda kullanılan bir terimdir. Aslında norcino, cerusico, cava-denti ve concia-osse ile birlikte (genellikle kendi içlerinde birleşerek) köyleri ve kırsal bölgeleri dolaşarak küçük cerrahi operasyonlar gerçekleştiren gezici figürler grubunu oluşturuyordu. Kilise'nin her türlü kanlı faaliyete (tıbbi açıdan) karşı çıktığı bir dönemdi çünkü bazı Konsillerde Ecclesia'nın sanguine'den nefret ettiği onaylanmıştı.Antik Roma'da domuzları hadım etme ve etlerini işleme sanatının uzmanları olarak da bilinen domuz kasapları, apseleri kesmek, diş çekmek ya da kırıkları atellemek gibi küçük operasyonlar için bile onları uygun kılan önemli bir el becerisine sahipti. Bazıları, tümör çıkarma ya da fıtık ve katarakt ameliyatı gibi büyük operasyonlar yapmalarına yol açan olağanüstü teknik beceriler de gösteriyordu ve opera ya da tiyatro kariyerlerine tiz ses olarak başlayacak çocukların hadım edilmesi için de büyük talep görüyorlardı, ancak elbette bu, tıp alanında sahip oldukları düşük saygınlığı önleyemezdi.12. yüzyıldan 17. yüzyıla kadar domuz etinin işlenmesiyle ilgili zanaatlarda güçlü bir gelişme yaşanmış ve bunlar arasında 'norcino' figürü ortaya çıkmıştır. Zamanla bu profesyoneller kendilerini loncalar ya da konfederasyonlar halinde örgütleyerek toplum içinde önemli roller üstlenmeye ve yeni şarküteri ürünleri yaratmaya başladılar. Bologna'da Corporazione dei Salaroli, Firenze De' Medici'de ise Compagnia dei facchini di S.Giovanni decollato della nazione norcina kurulmuştur. Hatta Papa V. Paul, 1615 tarihli bir boğayla Aziz Benedict ve Scholastica'ya adanmış Norcine Confraternity'yi tanımıştır. Sekiz yıl sonra Papa XV. Gregory bu derneği, Pizzicaroli Norcini ve Casciani Üniversitesi ile Ampirik Norcini Doktorlar Üniversitesi'nin de 1677'de bağlandığı Archconfraternity'ye yükseltti. Mezun olan, kutsanan ve lisans alan Norcini'ler yarımadanın çeşitli bölgelerinde ün kazandılar. Domuz yılda bir kez kışın öldürüldüğü için faaliyetleri sadece mevsimseldi. Ekim ayının başında bulundukları şehirlerden (Norcia, Cascia, Bologna, Floransa, Roma) ayrılırlar ve Mart ayının sonuna doğru saman ya da bahçe ürünleri satıcılarına dönüşmek üzere geri dönerlerdi. Norcino figürü İkinci Dünya Savaşı sonrasına kadar ününü korumuştur. Şu anda Roma'daki en büyük norcini topluluğu, 1623 yılında kurulan sivil derneğinin ötesinde, şu anda tekil öneme sahip iki kilisede tanımlanan köklü dini temelinde ifade edilmektedir. S. Maria dell'Orto 1566 yılında inşa edilmiş olup norcini'lerin diğer konsorsiyumlarla birlikte katıldıkları ve biri 'pizzicaroli'ye adanmış olmak üzere çeşitli şapellerin ortakların üniversitelerine adanmış olduğu kilisedir. Diğer kilise ise Arjantin'deki Aziz Benedict ve Scholastica kilisesidir ve resmi olarak Norcini'nin bölgesel kilisesidir. Mütevazı boyutlarda olan ve 1984 yılında restore edilen kilise 1619 yılında inşa edilmiştir. Aynı zamanda Aziz Rita'nın çalışmalarına ve kardeşleri beyaz cüppelerinin üzerine mavi bir mozzetta giyen Aziz Benedict ve Aziz Scholastica'nın baş konfederasyonuna ev sahipliği yapmaktadır. Aziz Benedict (21 Mart ve 11 Temmuz), Aziz Scholastica (10 Şubat) ve Aziz Rita (22 Mayıs) yortuları büyük bir ciddiyetle kutlanır ve Kasım ayının ikinci Pazar günü, yıl içinde ölen nursinler isimleriyle anılır. Kış mevsiminde domuz kasaplığı yapılırdı ve Roma ya da Toskana'dan gelen tüccarlar 15 Ağustos panayırı sırasında Norcia'da işçi temin ederlerdi. Mallardan çok insanlarla dolu olan bu panayıra 'sienti 'n può' panayırı denirdi çünkü 'patronlar' çalışma ilişkisinin koşulları üzerinde anlaşmak için müstakbel 'garzoni'lere bu ifadeyle hitap ederlerdi. Bu sayede, özellikle çırak ticaretin cursus'una başlamak için ilk işine gittiğinde bir çalışma tahtası-konaklama birlikteliği kurulurdu; arka odalarda ve bodrumlarda kışın günde on ila on iki saat ağır iş. Çırak önce dükkânı temizlemekle görevlendirilir, ardından işleme işine verilir ve yapacak bir şey olmadığında aylaklık etmesine izin verilmez, ancak 'biçmesi' gereken bakliyat (nohut, mercimek, fasulye) ile bir yemeğin içine karıştırılırdı. Pazartesi, çarşamba ve cuma günleri sabah saat 5'te birkaç esnaftan oluşan bir kafile, yanlarında birer çocukla birlikte kesilecek domuzların seçildiği campo boario'ya giderdi. Mezbahaya götürülen ve kesilen domuzlar çırak tarafından soyulduktan sonra çengele asılır ve herkes mezbahada seçtiği domuzları alırdı; eğer domuzları tanıma konusunda bir karışıklık yaşanırsa şanslarına güvenirlerdi. Yaz aylarında, sadece kasap dükkânı olan kasaplar dükkânı mevsimlik tüccarlara, genellikle de Toskana papazlarına kiralar ve Norcia'ya dönerek sahip oldukları küçük çiftliği ekip biçerlerdi. Kışın şehre dönerlerdi ve çocuk kariyerine devam ederdi: çocukluktan soyuculuğa, sosisçiliğe, kasaplığa, tezgâhtar yardımcılığına, mezzarolo'luğa, yani bağımsız bir dükkân sahibi ya da esnaf olana kadar işin yarı ortağı olurdu. Roma'dan bir çırağın ailesine birkaç sosisle birlikte gönderdiği ve onları kariyeri hakkında bilgilendirdiği bir mektubun hikayesi vardır: 'Sevgili ebeveynler, size domuzumun elleriyle yaptığım bu birkaç sosisi gönderiyorum, ustam şimdilik derimi yüzdürüyor ama Paskalya'da beni kestirecek'.Norcino'nun teatral figürü ilginçtir, karakter aynı zamanda önemli bir boyuta sahiptir, ikonunun Pulciella, Arlecchino ve diğerleri ile aynı seviyede büyük İtalyan Commedia dell'Arte'nin karakteristik özelliği olduğunu keşfediyoruz.Norcino maskesinden, aşağıdaki gibi yakın tarihli çalışmalarda da bahsedilmektedir:"Mos Maiorum - mevsimsel olayların analizi yoluyla Valnerina'daki ataların kostümü" (Pierluigi Valesini, Nova Eliografica Snc, Spoleto, 2004)"Il Norcino in scena. Domuz kasaplığından çocuk hadımcılığına. Domuz kasaplığından cerrahlığa. Şarlatanlıktan tiyatro maskesine" (Cruciano Gianfranco, Quattroemme Ed. Perugia, 1995).