Droga św. Jakuba z Composteli to długi szlak, który pielgrzymi pokonywali od średniowiecza przez Francję i Hiszpanię, aby dotrzeć do sanktuarium w Santiago de Compostela, gdzie podobno znajduje się grób apostoła Jakuba Większego.Od tysiąca lat historia Drogi św. Jakuba z Composteli jest poprzecinana niekończącą się siecią ścieżek wytyczonych przez średniowiecznych pielgrzymów, którzy z wiary lub nakazu szli do grobu św. Jakuba, a które dziś są uznane i chronione przez UNESCO jako szlaki historyczne i kulturowe, a tym samym wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa. Wielu uważa, że Camino de Santiago to droga, która przecina północną Hiszpanię i zaczynając się w Pirenejach, prowadzi do katedry w Santiago de Compostela w Galicji, a kończy się na Costa da Muerte, nad Oceanem Atlantyckim, w Finisterrae lub Muxia. W rzeczywistości jest to znacznie więcej. Nazwa Camino de Santiago wskazuje nie tylko na jedną trasę, ale na niezliczone drogi i ścieżki, które prowadziły i prowadzą pielgrzymów ze wszystkich części Europy do Santiago de Compostela i nad brzegi Oceanu.Trasa znana jako Droga Francuska, która prowadzi pielgrzymów z francuskiej strony Pirenejów, przez całą północną Hiszpanię do katedry w Santiago de Compostela i dalej do Finisterrae lub Muxia, jest śladem wędrówki opowiedzianej w piątej księdze Codex Calixtinus, napisanej, według tradycji, przez Aiméry'ego Picauda w XII wieku (samo napisanie Codexu datuje się jednak na około 1260 rok). Tom ten poświęcony jest chwale św. Jakuba Większego i jego kultowi w Santiago de Compostela i stanowi niezbędne źródło do badania początków Drogi Pielgrzymiej.W IX wieku, w diecezji Iria Flavia, pustelnik Pelagiusz miał wizję, w której w sercu lasu ukazały mu się luminarze i usłyszał śpiew aniołów. Pustelnik ostrzegł o tym wydarzeniu biskupa Teodomierusa, który pospieszył na miejsce i odkrył grób zawierający szczątki trzech osób, z których jedna miała odciętą głowę i została zidentyfikowana przez napis: "Tu leży Jakub, syn Zebedeusza i Salome". Na miejscu grobu, na polecenie Alfonsa II, króla Asturii, wybudowano pierwszą katedrę, w której w 893 roku zamieszkali pierwsi benedyktyni, a wokół niej powstało miasto Santiago de Compostela. Poza tradycją, wykopaliska archeologiczne przeprowadzone w XX wieku wykazały, że pod jakobińską katedrą leży chrześcijańska, rzymska i germańska nekropolia datowana na I-VII wiek n.e.Miasto Santiago wzięło swoją nazwę od Apostoła i tradycyjnie od "Pola Gwiazd" z wizji Pelagiusza, i zaczęło przyjmować pierwszych pielgrzymów w pierwszych wiekach.Oprócz mnichów kluniackich, po rozpoczęciu wypraw krzyżowych i założeniu zakonów wojskowych (Rycerze Świątyni, Rycerze św. Jana, Krzyżacy, ...), do opieki nad pielgrzymami dodano te pierwotne zakony, których celem była ochrona wiernych podróżujących z powodów wiary do Ziemi Świętej i innych wielkich sanktuariów chrześcijaństwa. W rzeczywistości jednym z najbardziej problematycznych aspektów, z jakimi musiał się zmierzyć człowiek w roku 1000, który zdecydował się na przebycie setek kilometrów przez Europę, była kwestia jego własnego bezpieczeństwa i integralności fizycznej: oprócz złej pogody i trudów podróży, w lasach, górach i na opustoszałych wrzosowiskach często czaiły się grupy bandytów, gotowych rabować i zabijać. Rolą rycerskich mnichów była często ochrona pielgrzymów i utrzymanie bezpieczeństwa na drogach.Droga Francuska stała się prawdziwym szlakiem dla pielgrzymów z całej Europy.Po stworzeniu chronionych i dobrze wyposażonych szlaków, kolejnym czynnikiem sprzyjającym wzrostowi liczby pielgrzymów do Santiago de Compostela było ustanowienie przez papieża Kaliksta II w 1122 roku Świętego Roku Jakubowego, który obchodzony jest co roku, gdy 25 lipca, święto św. Jakuba Większego, przypada w niedzielę (ostatnio w 2010 roku). Kolejny papież, Aleksander III, udzielił odpustu zupełnego tym, którzy odwiedzili katedrę w Santiago de Compostela podczas Świętego Roku Jakubowego. W konsekwencji pielgrzymi zaczęli pokonywać Drogę nie tylko kierowani chęcią otrzymania łask czy cudów, ale także pewnością odpuszczenia grzechów. W wyniku tych wydarzeń pielgrzymka ad limina Sancti Jacobi cieszyła się wielkim powodzeniem przez cały XII i XIII wiek, stając się jedną z trzech wielkich pielgrzymek chrześcijaństwa, obok Jerozolimy i Rzymu.
