Het Museo Etnografico degli Usi e Costumi della Gente di Romagna (Etnografisch Museum van de gebruiken en gewoonten van het Romagnoolse volk), dat in 1981 werd ingehuldigd, is ontstaan uit het geduldige en gepassioneerde werk van een groep vrijwilligers dat sinds het einde van de jaren zestig werd gestimuleerd en geactiveerd. In 1973 organiseerde deze groep zich in een Etnografisch Comité, onder leiding van Giuseppe Sebesta (etnograaf en museoloog, destijds directeur van het Museum van de gebruiken en gewoonten van het volk van Trentino), met als doel de wetenschappelijke basis te leggen voor de oprichting van een museum.
Het eerste document waarin het museum als project en vooruitzicht wordt genoemd, dateert van 1971 en het besluit van de gemeenteraad tot oprichting van het museum van 1973.
Parallel met het veldonderzoek en de voortdurende werkzaamheden voor het verzamelen van etnografisch materiaal en artefacten, werden in het begin van de jaren zeventig plannen bevorderd voor de recuperatie van het gemeentelijk slachthuis (gebouwd in 1924), dat toen als gemeentelijk depot werd gebruikt, om het toe te wijzen aan het op te richten museum. In 1981 schreef het gemeentebestuur een wedstrijd uit voor de leiding van het museuminstituut en in 1983 werd het eerste statuut goedgekeurd, waarin de organisatie en de beheersorganen werden vastgelegd.
In november 1989 werd het museum, dankzij een bijdrage van de regio Emilia Romagna, ingewijd in zijn nieuwe uitbreiding en inrichting met de opening van nieuwe afdelingen en educatieve diensten.
De opening van het Etnografisch Centrum voor Onderzoek en Documentatie en de start en systematische organisatie van onderzoekscampagnes en documentaire productie dateren van 1985. Met dit centrum rustte het museum zich uit met archieven en instrumenten voor wetenschappelijke verspreiding, en richtte het onderzoekslaboratoria in ter bevordering van de studie van volkstradities, de productie van audiovisuele documentatie, teksten, periodieke tentoonstellingen, conferenties, studiedagen en educatieve initiatieven. Het centrum beschikt over een bibliotheek en een krantenbibliotheek gespecialiseerd in demo-ethno-antropologie en over belangrijke archieven met audiovisuele, fotografische en iconografische bronnen.
Sinds 1996 heeft het museum de organisatievorm van een openbare instelling met culturele en bestuurlijke autonomie en heeft het de afkorting MET (Etnografisch Museum) in zijn logo opgenomen.
Een verhaal dat begon in 1971 toen het idee van een museum gewijd aan culturele identiteit en volkstradities werd gerealiseerd.
Het Etnografisch Museum verzamelt en bewaart de getuigenissen van de bevolking van een gebied dat rijk is aan volkstradities: Romagna, en in het bijzonder het zuidelijke deel ervan, ingesloten tussen de Apennijnen en de Adriatische kust. De voorwerpen en werktuigen die zowel in de binnen- als in de buitenruimte worden tentoongesteld, omvatten de geschiedenis en in zekere zin de ziel van dit gebied, en helpen ons de omgeving en het dagelijkse leven te begrijpen.
In het museum maakt men kennis met de geschiedenis, cultuur en tradities van een volk, in al zijn vele en soms onbekende aspecten (symbolen, rituelen, samenleving, kunst).
