Ludovica Albertoni, een franciscaanse tertiaire die van 1474 tot 1533 in Rome leefde, werd in 1671 zalig verklaard en de familie Altieri besloot datzelfde jaar een altaar aan haar te wijden in hun kapel in San Francesco a Ripa. De zalige leefde haar religieuze leven ook op de ervaringen van mystieke visioenen, een dimensie van transcendentie die in de 17e eeuw door de Roomse Kerk werd geherwaardeerd en aangemoedigd. Bernini beeldt de gezegende af op het moment van de dood, waardoor dit dramatische moment ook een moment van extase wordt, dat wil zeggen van mystieke verbondenheid met het goddelijke.
