Słynna fasola Sarconi była uprawiana od stuleci w określonym obszarze Basilicata, gdzie szczególne warunki środowiskowe, takie jak niskie letnie temperatury, pozwalają na produkcję wysokiej jakości fasoli, która jest całkowicie odmienna od innych istniejących odmian. W Sarconi Klasa robotników, najuboższa, czerpała środki do życia z małych działek zasianych fasolą. Uświadomienie sobie, że wszystkie rośliny strączkowe, a zwłaszcza fasola, które stanowiły jedyną drogę ucieczki od głodu było w rzeczywistości tak powszechne, że w obszarze upraw takich produktów były lepiej reprezentowane, jak potwierdzają dane zawarte w katastrze garbarni, począwszy od 1746 roku. Innymi słowy, rolnicy, choć nie wiedzieli o składzie chemicznym fasoli, zgadywali o ich wielkich możliwościach energetycznych. Nie mogąc, ze względu na żałosne warunki, w których nalewali, jeść mięsa, karmili się ziarnem i roślinami strączkowymi, czyli klasycznym makaronem i fasolą: daniem symbolizującym chłopskie jedzenie. W Basilicata uprawa roślin strączkowych, a przede wszystkim fasoli, została zarejestrowana pod koniec XVI wieku, jak wynika z zapisów administracyjnych klasztornych zakonów tamtych czasów. W tym przypadku to amerykańska fasola, która przybyła do Włoch po odkryciu przez Krzysztofa Kolumba nowego kontynentu. Do tego czasu szeroko rozpowszechnionymi gatunkami znanymi już u starożytnych Rzymian były ziarna oczne, o czym świadczy Apicjusz w De re coquinaria. W fasola Sarkoni ma owalny lub zaokrąglony kształt i wyróżnia się delikatnym miąższem, dzięki czemu jest szczególnie strawna. Jest produkowany w 19 lokalnych ekotypach Borlotto i Cannellino, ma jasny kolor od jasnożółtego do białego i może mieć ciemne smugi. Po zebraniu w chłodnym stanie można go przechowywać w lodówce przez 4-5 dni. Tereny, na których jest uprawiany, znajdują się na wysokości ponad 600 metrów nad poziomem morza. Siew odbywa się w okresie od kwietnia do luglio.Il typowy słodki smak tych ziaren zależy od warunków środowiskowych, w których rosną i które pozwalają nasionom utrzymać znaczne stężenie cukrów prostych, które w dłuższym czasie niż inne odmiany są następnie przekształcane w skrobię.
